Η κακιά η ώρα

Shon Penn... again

2009-02-23T02:53:00.001-08:00

Αλλαγή αρχηγού

2008-06-16T07:51:00.000-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Γιώργος και Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών αντίστοιχα, προσπαθούν να φορτώσουν σε ανύποπτο πρεζόνι το θάνατο της Ντίνας Παπαθεοδώρου, υιοθετημένης κόρης του κυβερνητικού βουλευτή Θεόφιλου, επειδή πιστεύουν ότι ευθύνονται. Ο επιθεωρητής Παντάκης, που ασχολείται με την υπόθεση, ανακαλύπτει ότι στον κύκλο της νεκρής δεν υπάρχουν μόνον «γόνοι καλών οικογενειών», αλλά κι ένα ρεμάλι που ζει από στοιχήματα και κόντρες με αυτοκίνητα. Ο Γιώργος βρίσκει τον Θάνο να βιάζει την κοπέλα του, Τίνα. Φεύγει και ζητά βοήθεια από την πρώην του, Άννα. Η Τίνα, όμως, ξεσπά και εκτελεί τον Θάνο. Γιώργος και Άννα βοηθούν την Τίνα, ενώ η Άννα μεταμορφώνεται σε γρανάζι του κυκλώματος μέσα σε λίγα λεπτά.

Το μπάνιο ήταν καθαρό. Μόνον το σπασμένο τζάμι του ντους μαρτυρούσε ότι κάτι είχε συμβεί, πριν λίγο, σε εκείνο το χώρο. Αίματα, πτώμα, σπασμένα γυαλιά, είχαν πάρει δρόμο. Η Τίνα είχε καθαρίσει τα πάντα καλύτερα κι από οικιακή βοηθό. Ο Γιώργος με την Άννα είχαν αναλάβει τη βρόμικη δουλειά: Να εξαφανίσουν το πτώμα. Το είχαν τυλίξει με το κάλυμμα του αυτοκινήτου και το είχαν τοποθετήσει, σε εμβρυακή στάση, στο πορτ μπαγκάζ. Στέκονταν από πάνω του, κοιτώντας το άνοιγμα. Τη σιωπή έσπασε η Άννα:
«Ποτέ δε θα πίστευα ότι αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να καθίσει έτσι, λες και είναι έμβρυο. Πάντα πίστευα ότι δεν υπήρξε ποτέ νεογέννητο, ούτε καν παιδί».
«Δεν αφήνουμε τις φιλοσοφίες, λέω εγώ… Ώρα να του δίνουμε».
«Τι έγινε, Γιωργάκη; Προσπαθείς να πάρεις τη θέση του; Το παίζουμε σκληρό αγόρι, τώρα;»
Στράφηκε και την κοίταξε άγρια. Η φωνή του, όμως, βγήκε σιγανή, σχεδόν ψίθυρος:
«Έχουμε μια δουλειά να τελειώσουμε».
«Μην ανησυχείς. Η Άννα θα καθαρίσει κι εδώ. Θα μιλήσει με το boss».
«Θα πρέπει, όμως, να συνεννοηθούμε για το τι θα του πει».
«Ξέρω τι θα του πω»…
«Δεν πρέπει να ξέρω κι εγώ; Μήπως και κάνω καμία μαλακία, δηλαδή»…
«Δε θα χρειαστεί. Θα είσαι μαζί μου».
Της φάνηκε ότι ο Γιώργος είχε κάνει ένα βήμα προς τα πίσω. Μπορεί να ήταν και ιδέα της, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα μάτια του είχαν πλημμυρίσει φόβο.
«Δε θα είσαι καλά»…
«Εγώ είμαι μια χαρά, παλικάρι μου. Κι εσύ θα είσαι μια χαρά, όταν θα στέκεσαι δίπλα μου, στο σαλόνι του Χατζηαναγνώστου».
«Ποιού Χατζηαναγνώστου; Του προέδρου της…»
«Ναι! Καλά, δεν είχες ιδέα, τόσο καιρό, για ποιον δούλευες»;
«…»
«Α, ρε κακομοίρη… Πού να αντέξεις… Λοιπόν! Τελεία και παύλα. Θα έρθεις μαζί μου, στο boss. Κι εκεί, ό,τι κι αν ακούσεις, ό,τι κι αν δεις, θα κάτσεις σαν ήσυχο παιδάκι, σε μία γωνία, χωρίς να μιλάς. Κι αν χρειαστεί, θα συμφωνήσεις μαζί μου. Μόνο αν σε ρωτήσω. Γκέκε»;
Δεν είχε επιλογές. Ποτέ δεν είχε επιλογές.

---------------

Λουκάκος και Παντάκης καθόντουσαν ο ένας δίπλα στον άλλον, στη μπάρα, στα σκαμπό, στο μπαρ του Παναγιώτη. Ο Παντελής Θεοδοσίου, η σκιά του Παντάκη, όρθιος, με το ένα χέρι να στηρίζει όλο του το κορμί, από την άλλη πλευρά του Λουκάκου. Ο νεαρός, ο τσικιρικιτζής, είχε καταλάβει πως είχε μπλέξει άσχημα. Ποτέ στο παρελθόν δεν τον ζητούσε ο διευθυντής της Ασφάλειας.
«Πώς πάει η ζωή ρε Τάκη»;
«Καλά κύριε αστυνόμε»…
«Διευθυντής, Τάκη. Διευθυντής. Κι εγώ κι εσύ, πήραμε προαγωγή».
«Ναι, συγνώμη κύριε διευθυντά»…
«Για πες, Τάκη…»
«Τι να πω, κύριε διευθυντά… Σάμπως ξέρω κι εγώ τι με θέτε»;
«Τι σε θέμε… Τι τον θέμε ρε Παντελή»;
«Εμείς; Από ενδιαφέρον κύριε διευθυντά, περάσαμε να δούμε τι κάνει»…
«Α, μπράβο. Τι να σε θέμε ρε Τάκη; Από ενδιαφέρον, περάσαμε να δούμε τι γίνεσαι. Πώς τη βγάζεις. Πώς βιοπορίζεσαι… Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ».
«Το πώς τη βγάζω, το κατάλαβα κύριε διευθυντά. Το άλλο…»
«Καλά, άστο το άλλο. Για πες μας πώς τη βγάζεις»…
«Ε, πότε από δω, πότε από ΄κει»…
… «πότε με την κόρη κανενός βουλευτή… Έλα ρε Τάκη, έκανες και ποίημα»!
«Τι εννοείτε…»
«Τι εννοούμε, ρε Τάκη; Τίποτα… Να, κυκλοφορεί στην πιάτσα ότι μεγαλοπιάστηκες, ότι βρήκες ματσό γκόμενα που σε βγάζει έξω, σε ντύνει, σε στολίζει, σε νοικοκυρεύει. Κάτι σαν την Πειραϊκή Πατραϊκή, αν με πιάνεις»…
«Δεν την ξέρω την κυρία»…
«Πού να την ξέρεις… Πόσο χρονών είσαι, ρε Τάκη; 26; 27;»
«24….»
«Ακόμη χειρότερα. Τη Ζωζώ Σαπουντζάκη την ξέρεις»;
«Όχι… Δηλαδή, ναι. Την είδα, μια φορά, σε ένα πρωινάδικο…»
«Καλά, ρε. Παλιές ελληνικές ταινίες δε βλέπεις»;
«Όχι… Αλλά αν θες, κύριε διευθυντά, να βλέπω»…
Εκεί μπήκε στην κουβέντα ο Παναγιώτης:
«Είδες κύριε διευθυντά; Να, αυτό σημαίνει τσικιρικιτζής. Τζάμπα μάγκας…»
«Ευχαριστώ για το φροντιστήριο, Παναγιωτάκη… Λοιπόν, Τάκη. Δε μας τα λες καλά. Μια ώρα μιλάμε, μιλάμε και για την ταμπακέρα ουδέν. Κι επειδή δε θες να μας πεις, λέω να κάνουμε μια βόλτα από την Ασφάλεια. Εκεί θα μας τραγουδήσεις. Ολόκληρη τη Γιουροβίζιον θα βγάλεις».
Τον έπιασε από το πέτο και τον πέταξε στον Θεοδοσίου. Εκείνος του φόρεσε, εν ριπή οφθαλμού, χειροπέδες. Ο Λουκάκος φώναζε: «Αφήστε με», «τι με τραβάτε», «δεν έχω κάνει τίποτα», αλλά του κάκου. Και δεν πρόβαλε και καμία αντίσταση της προκοπής. Μόνον φωνές, έτσι, για τα μάτια του κόσμου. Οι τρεις τους βγήκαν από το μπαρ κι έμεινε ο Παναγιώτης, να σκουπίζει τα ποτήρια.

---------------

Η Ελένη Παπαθεοδώρου καθόταν στον καναπέ του σαλονιού της. Είχε μαζεμένα τα πόδια επάνω. Ο βουλευτής, στη διπλανή πολυθρόνα. Είχε τα χέρια ακουμπισμένα, στο ύψος του αγκώνα, στα γόνατά του κι είχε καρφώσει τα μάτια στο πάτωμα. Την άκουγε:
«Το ξέρεις, Θεόφιλε, ότι εμπλέκεται ο Χατζηαναγνώστου. Απορώ γιατί κάθεσαι»…
«Και τι να κάνω, Ελένη; Να αρπάξω ένα περίστροφο και να τον σκοτώσω; Τι θα κερδίσουμε μ αυτό»;
«Θεόφιλε, αυτός ο άνθρωπος δε θα σταματήσει εδώ»…
«Και τι άλλο μπορεί να μας κάνει, δηλαδή; Πήρε την Ντίνα μας»…
«Ώστε συμφωνείς κι εσύ, ότι αυτός είναι από πίσω»…
«Το ξέρεις και το ξέρω. Όμως δεν μπορούμε να πούμε τίποτα στην αστυνομία».
«Θα τα βρουν όλα, Θεόφιλε. Ο Παντάκης είναι έξυπνος. Θα αρχίσει από τους φίλους της, θα φθάσει σ εκείνο το ρεμάλι, τον Λουκάκο και θα καταλήξει στη Μαρία. Από εκεί στα ναρκωτικά. Κι έτσι, θα τα χάσουμε όλα».

Συνεχίζεται…

Η φωτογραφία είναι του Francois Benveniste, έχει τίτλο Despair και την έχω πάρει από εδώ.

Επιστροφή

2008-05-15T14:43:00.000-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Γιώργος και Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών αντίστοιχα, προσπαθούν να φορτώσουν σε ανύποπτο πρεζόνι το θάνατο της Ντίνας Παπαθεοδώρου, υιοθετημένης κόρης του κυβερνητικού βουλευτή Θεόφιλου. Ο επιθεωρητής Παντάκης, που ερευνά την υπόθεση γνωρίζει (πράγμα που αγνοούν οι υπόλοιποι) ότι το θύμα είχε μαχαιρωθεί θανάσιμα πριν βρεθεί στις ρόδες του αυτοκινήτου του Γιώργου. Στον κύκλο της νεκρής δεν υπάρχουν μόνον «γόνοι καλών οικογενειών», αλλά κι ένα ρεμάλι που ζει από στοιχήματα και κόντρες με αυτοκίνητα. Ο Γιώργος ξεφορτώνεται το τζιπ αλλά όταν επιστρέφει στο σπίτι του Θάνου βρίσκει τον τελευταίο να βιάζει την κοπέλα του, Τίνα. Φεύγει και ζητά βοήθεια από την πρώην του, Άννα.

Ο Γιώργος καθόταν στον καναπέ της Άννας. Είχε ξαπλώσει, σχεδόν. Με τα πόδια ανοικτά, το ποτό –ένα κούμπα λίμπρε- στο χέρι και το άλλο χέρι στο ζωνάρι του παντελονιού. Άνετος. Πάντα αισθανόταν άνετα δίπλα της. Μέσα στο σπίτι της, ήταν σα να βρισκόταν στο δικό του σπίτι.
Η Άννα απέναντί του, στον άλλον καναπέ. Με τα πόδια μαζεμένα, σα γάτα. Στάση που έδειχνε πως ήταν σπίτι της, αλλά, ταυτόχρονα, πως κρατούσε μια στάση αμυντική απέναντι στον Γιώργο. Δεν έπινε τίποτα. Μόνον άκουγε:
«Εσύ εντάξει… Ξέφυγες. Γλίτωσες από αυτόν το μαλάκα, από το κύκλωμα, από όλες αυτές τις μαλακίες. Ξέφυγες, μια για πάντα…»
«Αν ήθελες, θα ξέφευγες κι εσύ»…
«Δεν είναι έτσι, ρε Άννα και το ξέρεις. Δεν είχες, μόνον, τη θέληση. Είχες και τα φράγκα»…
«Δε βοηθάνε τα φράγκα, Γιώργο. Αντίθετα, σε ρίχνουν πάλι μέσα στα σκατά. Σε κυνηγάνε όλοι, από το κύκλωμα, όταν ξέρουν ότι θα στα πάρουν. Γιατί, το ξέρεις, όλη η ιστορία είναι για τα φράγκα…»
«…για το μπακίρι, ναι. Αλλά βοηθάνε, ρε Άννα. Θα μπορούσα να φύγω, να πάω αλλού, στην Αθήνα, στο Βόλο, στη Λάρισα. Ακόμη και σε κάποιο νησί»…
«Δεν ήσουν έτοιμος»…
«Ποτέ δε θα ΄μαι. Θα με κυνηγάει, για πάντα, η πρέζα. Η μαστούρα. Δε θα ξεφύγω ποτέ από την ξεφτίλα. Ειδικά όσο υπάρχει αυτός ο μπάσταρδος»…
«Εσύ του επέτρεψες να κάνει τη ζωή σου μουνί…»
«Και τι να κάνω, ρε Άννα; Να τον σκοτώσω; Ξέρεις τι έγινε πριν λίγο»;
«Τι έγινε; Σε απείλησε πάλι»;
«Μακάρι… Αλλά πού… Γύρισα στο σπίτι του και τον βρήκα να γαμάει την Τίνα»…
«Την πιτσιρίκα»;
«Ναι! Όπως τότε. Θόλωσα, το καταλαβαίνεις»;
«Άσε ρε Γιώργο. Και τι έκανες»;
«Τι θα μπορούσα να κάνω»;
«Ακριβώς αυτό, Γιώργο. Τίποτα. Ποτέ δεν έκανες τίποτα. Ούτε όταν με γαμούσε εμένα, ούτε τώρα, που γαμάει την πιτσιρίκα. Αν την αγαπάς, πρέπει να κάνεις κάτι»…
«Μη μιλάς έτσι»…
«Έτσι είναι, Γιώργο. Είτε το θες , είτε όχι, έτσι είναι. Αυτός ο άνθρωπος, μου γάμισε τα νιάτα. Μου πήδηξε την εφηβεία. Κι αυτό, επειδή δεν είχες τα αρχίδια να τον σταματήσεις. Ούτε εγώ, φυσικά, είχα τα αρχίδια…»
Ο Γιώργος είχε χαμηλώσει το βλέμμα. Όλα αυτά ήταν κάτι που ήθελε να ξεχάσει. Άκουσε με ανακούφιση τον ήχο του κινητού του. Το έβγαλε από την τσέπη του και είδε ποιος τον καλούσε. Έκανε έναν μορφασμό, σα να ήθελε να δείξει πως, τέτοια ώρα, δεν ήθελε να τον διακόψει κανείς.
«Η Τίνα»…
Το σήκωσε:
«Έλα…»
…
«Τι»!
…
«Πού είσαι τώρα»;
…
«Έρχομαι»!
Έκλεισε το τηλέφωνό του. Ήταν άσπρος. Η Άννα τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. Ένας σταρχιδιστής σαν τον Γιώργο, σπάνια τρόμαζε.
«Τι έγινε»;
«Η Τίνα»…
«Ε, τι»;
«Σκότωσε τον Θάνο»…
Έμεινε αποσβολωμένη. Ήθελε να ρωτήσει ένα σωρό πράγματα. Πώς; Πότε; Γιατί; Αν και στην τελευταία ερώτηση, γνώριζε την απάντηση. Τελικά, το μόνο που είπε, ήταν μια διαπίστωση:
«Τελικά, τα αρχίδια τα είχε η πιτσιρίκα»…
«Πρέπει να πάω να τη βρω».
«Φυσικά. Και θα έρθω κι εγώ μαζί σου».

-----------------

Ο Παντάκης είχε μπροστά του τον Τάκη Λουκάκο. Ένα ρεμάλι και μισό. Ένας κάγκουρας, που το μόνο που ήξερε ήταν να οδηγεί φτιαγμένα αυτοκίνητα. Να κάνει κόντρες για να βγάζει κανένα φράγκο, από τα στοιχήματα. Είχε μάθει για τον πιτσιρικά, από την πιάτσα. Ακόμη και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, δεν είχαν να πουν ούτε μία καλή κουβέντα. Από τους χαρακτηρισμούς, όμως, του είχαν μείνει δύο, που είχε ακούσει στο μπαρ όπου σύχναζε ο Λουκάκος. Τους είχε πει ο μπάρμαν: «χέστης και τσικιρικιτζής».
«Τι εννοείς»;
«Τι σκατά μπάτσος είσαι εσύ που δεν ξέρεις τι είναι χέστης και τι τσικιρικιτζής»…
«Παναγιώτη, για το χέστης ξέρω. Για το τσικιρικιτζής, έχω μια αμφιβολία»…
Πετάχτηκε ο Θεοδοσίου, που είχε γίνει σκιά του Παντάκη, τις τελευταίες μέρες:
«Μικροαπατεώνας, κύριε διοικητά»…
«Εντάξει Παντελή… Θα πας μπροστά. Θύμισέ μου να σε προτείνω για προαγωγή»…
Ο ασφαλίτης ψιλοχαμογέλασε. Ο μπάρμαν δεν έκρυψε κι αυτός ένα χαμόγελο. Προσπάθησε να κάνει χιούμορ:
«Ρε Παντελή, φέρε τον έλεγχο να σου βάλω άριστα»…
Ο Παντάκης τους επανέφερε:
«Παναγιωτάκη, πες μου παιδί μου, κάθε πότε έρχεται ο Λουκάκος εδώ»;
«Κάθε μέρα. Λες και δεν πληρώνει νοίκιο στο σπίτι του… Α, κατά φωνήν…»
Στην πόρτα ήταν ο Λουκάκος. Κι έτσι ήρθε, πρόσωπο με πρόσωπο, με τον Παντάκη. Κι ο διοικητής της Ασφάλειας κατάλαβε, αμέσως, τι σήμαινε «τσικιρικιτζής»…

----------------

Η Τάνια είχε ντυθεί άρον-άρον. Έκλαιγε, με λυγμούς, συνέχεια. Το κορμί του Θάνου ήταν, σχεδόν κομμένο στα δύο, μπρούμυτα στο μπάνιο. Αίματα και γυαλιά, ήταν σκορπισμένα παντού.
Η Τάνια ήταν χάλια. Τα μαλλιά της ανακατεμένα, η σκιά ακολουθούσε την πορεία που χάραζαν τα δάκρυά της στα μάγουλά της. Είχε φάει το μισό κραγιόν. Ένα νύχι της είχε σπάσει και δεν έβρισκε πουθενά το στριγκ της. Η μύτη της έτρεχε κι όλα είχαν γίνει ένα με τα δάκρυά της. Σκούπισε το πρόσωπό της με την ανάποδη του χεριού της και ξανάβαλε τα κλάμματα.
Τη διέκοψε το κουδούνι της πόρτας. Σχεδόν πετάχτηκε πάνω. Κοίταξε, όπως το κυνηγημένο ζώο, δεξιά κι αριστερά. Έπειτα, άρπαξε το πιστόλι. Το ίδιο όπλο με το οποίο είχε πυροβολήσει το Θάνο και τον είχε κάνει να χάσει την ισορροπία του και να γίνει σουβλάκι στα τζάμια της ντουζιέρας. Προχώρησε αργά προς την πόρτα.
«Γιώργο»;
«Εγώ είμαι! Άνοιξε»!
Άνοιξε ανακουφισμένη. Έπεσε στην αγκαλιά του κι άρχισε να κλαίει. Έτρεμε. Πίσω από τον Γιώργο μπήκε η Άννα. Κοίταξε, από πάνω μέχρι κάτω την Τϊνα κι έπειτα άρχισε να περιεργάζεται το σπίτι. Στο τέλος, μουρμούρισε:
«Δεν άλλαξαν και πολλά πράματα εδώ»…
Τότε η Τίνα κατάλαβε πως ο Γιώργος δεν είχε έρθει μόνος. Τραβήχτηκε από την αγκαλιά του, περιεργάστηκε την Άννα και, με μια φωνή που πνιγόταν στους λυγμούς, ρώτησε;
«Ποια… ποια είναι αυτή»;
Ο Γιώργος ανέλαβε τις συστάσεις:
«Άννα… Άννα, η Τίνα, που σου έχω πει»…
«Κατάλαβα… Θα έπρεπε να ήμουν ηλίθια για να μην καταλάβω».
Η Τίνα πετάχτηκε στη μέση:
«Ποια Άννα; Τι της έχεις πει»;
«Ηρέμησε μωρό. Κάτσε, πρώτα, να δούμε τι ζημιά έκανες»…
Ο Γιώργος μπήκε στο μπάνιο. Η Άννα έσκυψε προς το μέρος της Τίνας:
«Είμαι η πρώην… Αλλά μην ανησυχείς, χάρισμά σου ο λεβέντης. Κάτσε, τώρα, να δούμε πώς θα ξεμπλέξεις»…
Μέσα από το μπάνιο ακούστηκε ένα σφύριγμα –του Γιώργου. Κι έπειτα, φώναξε:
«Μπράβο ρε Τίνα! Πώς τα κατάφερες όλα αυτά; Θέλω κανένα τετράωρο για να τα συμμαζέψω»!
Η Τίνα φαινόταν σα χαμένη:
«Τι εννοεί; Τι θα συμμαζέψει; Ποια πρώην;»
Η Άννα ανέλαβε τις εξηγήσεις:
«Λοιπόν, μικρή μου, εσύ είσαι ακόμη στο νηπιαγωγείο. Άρθρο πρώτο: Θα συμμαζέψει τις ζουμιές και τα πτώματα, που γέμισες τον τόπο. Άρθρο δεύτερο: Η πρώην του Γιώργου. Αλλά και του Θάνου. Βλέπεις, πριν αρχίσουν τα πάρε δώσε με τον σίγουρο θάνατο, όταν καπνίζαμε κανέναν μπάφο, τα παλικάρια ήταν κολλητοί κι εγώ, γκόμενα του μεγάλου. Αλλά ο μεγάλος, Θεός σχωρέσ’ τον, ήταν ένα αρχίδι και μισό. Γούσταρε να βαράει, να πηδάει και να κονομάει. Μας έμπλεξε στα σκατά, πρώτα έφερε χαπάκια από την αλλοδαπή, μετά ηρωίνη και, τέλος, κόκα. Κι επειδή του άρεζε να μου φέρεται σα σκουπίδι, τον παράτησα για τον Γιώργο. Αυτά είναι αρκετά για αρχή…»
Η Τίνα ήταν πιο χαμένη από πριν. Εκεί που είχε βάλει σε μια σειρά το κουβαράκι που είχε στο κεφάλι της, εκεί που το πήρε απόφαση ότι είχε καθαρίσει τον Θάνο, κι είχε ζητήσει τη βοήθεια του Γιώργου, της έρχονταν τα πάνω, κάτω. Ο γκόμενός της, ήρθε να τη βοηθήσει με την πρώην γκόμενά του! Ακόμη και για ΄κείνην, ήταν too much όλα αυτά. Σκέφτηκε να τα ξεκαθαρίσει όλα.
«Γιώργο, έλα ΄δω σε παρακαλώ»!
Το ύφος της δεν έπαιρνε πολλά – πολλά. Μαλάκωσε, όμως, στη θέα του Γιώργου. Είχε ανασκουμπωθεί κι ήταν μέσα στα αίματα. Κρατούσε κι ένα ματωμένο βετέξ, το μάτι του είχε κάτι από τη λάμψη του ματιού του τυρανόσαυρου ρεξ στο τζουράσικ παρκ κι όταν την κοίταξε, αποφάσισε να το βουλώσει:
«Θες κάτι γλυκιά μου»;
«Όχι, όχι μωρό μου… Τι κάνεις»;
«Μπιντέ! Εσύ τι λες να κάνω»;
«Εντάξει Γιώργο μου… Απλά, θέλω να… δηλαδή… τι θα κάνουμε»;
«Εσύ, όχι πολλά. Εγώ έχω να σκεφτώ πού θα φυτέψω τον ερίφη. Κι η Αννούλα μας, τι θα πούμε στο boss”…
Η Άννα, που σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, περιεργαζόταν το σπίτι, μπήκε στην κουβέντα:
«Εμένα μη με μπλέκεις σ αυτά»…
«Και τι ήρθες να κάνεις, ρε Άννα; Να μας δείξεις το μπόι σου»;
«Να συμπαρασταθώ στην κοπέλλα»…
«Όπως βλέπεις, κυρία Φρόιντ, η πελάτισσα πάει πολύ καλά. Κι επειδή εσύ ξέρεις καλά το boss, άρχισε να σκέφτεσαι πώς θα του το φέρουμε, ότι το πρωτοπαλίκαρό του δεν είναι, πια, ανάμεσά μας και την αυριανή δουλειά θα την κάνουμε μόνοι μας».
«Εγώ δεν ξαναμπαίνω στα σκατά, Γιώργο»…
«Όπως μου έχεις πει πολλές φορές στο παρελθόν, Άννα, όλα είναι θέμα επιλογών. Κι εσύ επέλεξες να με ακολουθήσεις, σήμερα. Επέλεξες να επιστρέψεις»…

Συνεχίζεται

H φωτογραφία είναι δική μου. Το μοντέλλο είναι (πασί-)γνωστό

Όλα εδώ πληρώνονται

2008-04-23T04:14:00.000-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Γιώργος και Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών αντίστοιχα, προσπαθούν να φορτώσουν σε ανύποπτο πρεζόνι το θάνατο της Ντίνας Παπαθεοδώρου, υιοθετημένης κόρης του κυβερνητικού βουλευτή Θεόφιλου. Ο επιθεωρητής Παντάκης, που ερευνά την υπόθεση γνωρίζει (πράγμα που αγνοούν οι υπόλοιποι) ότι το θύμα είχε μαχαιρωθεί θανάσιμα πριν βρεθεί στις ρόδες του αυτοκινήτου του Γιώργου. Στον κύκλο της νεκρής υπάρχουν μόνον «γόνοι καλών οικογενειών». Πίσω από το εμπόριο ναρκωτικών φέρεται αναμεμιγμένος ο πολιτικός εχθρός του βουλευτή, επιχειρηματίας Κώστας Χατζηαναγνώστου, ο οποίος συνδιαλέγεται με το Θάνο. Ο Γιώργος ξεφορτώνεται το τζιπ αλλά όταν επιστρέφει στο σπίτι του Θάνου βρίσκει τον τελευταίο να βιάζει την κοπέλα του, Τίνα.

Από εκεί που βρισκόταν τα έβλεπε όλα. Ο Θάνος έμπαινε και ξανάμπαινε, βίαια, στην Τίνα. Εκείνη φαινόταν πολύ αδύναμη, για να προβάλει κάποια αξιόλογη αντίσταση. Κάτι προσπαθούσε να κάνει, αλλά τα χέρια της έπεφταν στο πλάι, ξεψυχισμένα.
Ο Γιώργος έκανε ένα βήμα πίσω κι ακούμπησε με την πλάτη στον τοίχο. Του ερχόταν να μπει μέσα, εκείνη τη στιγμή, να βγάλει το πιστόλι και να το αδειάσει πάνω στον Θάνο. Το είχε ξανανιώσει, κάποτε, αυτό το συναίσθημα. Τότε, με την Άννα… Μόνον που η Άννα δεν αντιστέκονταν…
Βγήκε έξω. Είδε το αυτοκίνητο του Θάνου και θυμήθηκε ότι δεν είχε δικό του, αφού μόλις είχε ξεφορτωθεί το τζιπ. Μπορούσε να πάει στο γκαράζ και να πάρει ένα άλλο, από τις «κούκλες» του Θάνου, αλλά δεν ήθελε τίποτα που να θυμίζει το κολλητάρι του, τώρα. Περπάτησε προς το δρόμο κι από εκεί προς τον περιφερειακό. Που και που έστριβε το κορμί του, να δει αν ερχόταν κάποιο ταξί. Τελικά, ενώ περπατούσε κι είχε φθάσει κοντά στο τούνελ της Τούμπας, κάλεσε ταξί από το κινητό του τηλέφωνο.

-------

Ο Παντάκης περίμενε στο λίβινγκ ρουμ μιας βίλας, στη Θέρμη. Το δωμάτιο ήταν πολύ μεγαλύτερο από το διαμέρισμά του. Στο βάθος έπαιζε, αδιάφορα, μια 40άρα πλάσμα. Ειδήσεις, στο CNN. Ήταν η εκπομπή για τα επιχειρηματικά νέα. Τι σύμπτωση, σκέφτηκε.
«Ο κύριος έρχεται»…
Η υπηρέτρια, που πέρασε από μπροστά του, του θύμισε σκηνή από τη Δυναστεία. Ή από κάποια κακή ταινία του Χόλιγουντ.
«Κλισέ», μουρμούρισε, όπως την είδε μέσα στην ασπρόμαυρη στολή της.
Ακούστηκαν βήματα στις σκάλες. Βαριεστημένος κατέβηκε ένας νεαρός. Μακρύ μαύρο μαλλί, φράντζα, σκουλαρίκι στο κάτω χείλος, βαμμένα μαύρα μάτια, ασημένια δαχτυλίδια σε όλα τα δάχτυλα, μαύρο δερμάτινο παντελόνι και μαύρη μπλούζα με μια στάμπα που έμοιαζε περισσότερο με γκράφιτι.
«Με θες»;
«Ο Διονύσης Στάκας»;
«Ναι»…
«Τότε σε θέλω»!
«Ακούει»…
«Στο όρθιο»;
«Άμα θες, κάτσε»…
«Μπορεί να αργήσουμε»…
«Τότε να κάτσω κι εγώ».
Κάθισαν. Ο ένας απέναντι στον άλλον, βυθίστηκαν στις δυο πολυθρόνες, σε μικρή απόσταση από την τεράστια τηλεόραση. Ο Διονύσης πήρε το τηλεκοντρόλ κι άρχισε να κάνει ζάπινγκ.
«Είσαι φίλος της Παπαθεοδώρου»;
«Της Ντίνας; Ναι. Και λοιπόν»;
«Δεν είπα ότι σημαίνει κάτι αυτό… Απλά, επειδή η κοπέλα σου είχε ένα ατύχημα, προσπαθούμε να δούμε τι συνέβη και ποιος ευθύνεται. Δε σε ενδιαφέρει αυτό»;
«Φίλε, η Ντίνα ξέφυγε από το σώμα της. Έστω κι έτσι. Τυχερή Ντίνα… Εγώ ψάχνω τον τρόπο να ακολουθήσω»…
Ο Παντάκης κρατιόταν μετά βίας. Ο Διονύσης, απέναντί του, το έπαιζε ιδιαίτερα αδιάφορος στην ιδέα του θανάτου. Αλλά ήταν σίγουρος πως το μόνο επικίνδυνο πράγμα που είχε κάνει στη ζωή του, ήταν όταν έβαλε στην πρίζα το ipod του, για να φορτίσει τις μπαταρίες. Για το κινητό του, δεν ήταν σίγουρος. Μάλλον του το φόρτιζε η υπηρέτρια που είχε περάσει, νωρίτερα, μπροστά του.
«Δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις ποιος ευθύνεται για το θάνατο αυτό»;
«Δεν πιστεύω στην τιμωρία. Πονάω για την κακία του, αλλά δεν μπορώ να του κάνω κάτι. Άλλοι θα τον τιμωρήσουν για ό,τι έκανε –κι όχι εσύ κι οι όμοιοί σου».
Αυτό παραπήγαινε για τον Παντάκη. Με μια κίνηση είχε βρεθεί πάνω από τον Διονύση. Του είχε πιάσει το κεφάλι, με το χέρι του, από το μάγουλο και έσφιγγε τη λαβή του, ενώ του μιλούσε. Το τηλεκοντρόλ έπεσε από τα χέρια του μικρού και στην τηλεόραση έμεινε ένα βίντεο κλιπ, στο MTV, να συνοδεύει τη χορογραφία, όπως τα σάουντρακ στις ταινίες:
«Άκου εδώ, κωλόπαιδο! Δεν το ΄χω σε τίποτα να σε χώσω μέσα, για ανθρωποκτονία! Το κατάλαβες»;
«Κάτσε ρε φίλε… Τι ανθρωποκτονία; Για ένα τροχαίο; Εντάξει, στεναχωρήθηκα για τη Ντίνα, αλλά όχι και να πέσω ανάσκελα! Εξάλλου, είχαμε χωρίσει»!
Ο Παντάκης άφησε το Διονύση και σηκώθηκε. Έσιαξε το σακάκι του, τον κόμπο της γραβάτας του και, με μειλίχιο ύφος, ρώτησε τον Διονύση:
«Μήπως ξέρεις, αγόρι μου, με ποιον έβγαινε η Παπαθεοδώρου»;
«Τι να πω, ρε… Είσαι ψυχασθενής! Με κάποιον Τάκη Λουκάκο. Ένα μαλάκα κάγκουρα, που κάνει κόντρες στην Περαία. Να μη σου πω ότι αυτός την χτύπησε με το αυτοκίνητο και την πέταξε στα σκουπίδια»…
«Και πότε χωρίσατε»;
«Έχει καιρό»…
«Και πώς δεν είπες τίποτα στη μάνα της, ή στους δικούς σου»;
«Πρώτα, δεν είναι δουλειά τους. Κι έπειτα, αυτός ο μαλάκας δεν ήταν σόι».
«Δηλαδή»;
«Κυκλοφορούσε με μαχαίρι, απειλούσε… Τέτοια… Την έπεφτε σ όλη την παρέα, ήθελε σώνει και καλά να τον βάζουμε στα σπίτια μας. Μάλλον για να αρπάζει κανένα χρυσαφικό»…
«Και πώς κόλλησε μαζί του η Παπαθεοδώρου; Εσύ εδώ μου περιγράφεις έναν άφραγκο αλητάκο»…
«Η Ντίνα μπορεί να ήταν φραγκάτη, αλλά δεν ήταν ποτέ σαν εμάς, τους υπόλοιπους. Την τραβούσε η ξεφτίλα… Το περιθώριο. Μας τραβούσε, δεξιά κι αριστερά, σε κάτι περίεργα events. Δε λέω, είμαστε σκοτεινοί τύποι, όμως άλλο ο πεσιμισμός κι άλλο η παρακμή. Ίσως γι αυτό να μπήκε στην παρέα μας και να έδιωξε τον Ντάνο».
«Τον Ντάνο»;
«Τον Μαρκάλη. Γιο του επιχειρηματία. Τα είχαν πριν δυο χρόνια. Πριν από ΄μένα».
Ο Παντάκης σημείωσε και τα δυο ονόματα στο καρνέ του. Έφυγε, χωρίς να ευχαριστήσει το Διονύση. Κάτι του έλεγε ότι θα τον ξαναέβλεπε σύντομα.

-----------------------------------

Το ταξί σταμάτησε στο στενό δρόμο των Σαράντα Εκκλησιών, μπροστά από μία πολυκατοικία του ΄70. Ο Γιώργος βγήκε, πλήρωσε και μπήκε στην είσοδο, χωρίς να περιμένει τα ρέστα. Ο ταξιτζής έκανε μια χειρονομία με το χέρι του, σα να τον ευχαριστούσε στα μουγκά κι έφυγε πατώντας μαλακά το γκάζι.
Ο Γιώργος πάτησε το κουμπί του ασανσέρ. Με έναν θόρυβο άναψε το φως της καμπίνας και το έμβολο της πόρτας, που δε βρήκε αντίσταση, τον ειδοποίησε πως ο θαλαμίσκος ήταν στο ισόγειο. Μπήκε μέσα και πάτησε το κουμπί του δεύτερου.
Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός. Τρεις πόρτες, καλά κλεισμένες, το μωσαϊκό στο πάτωμα και ο φουσκωμένος, από την υγρασία, τοίχος, συμπλήρωναν το ντεκόρ. Στράφηκε στην πόρτα ακριβώς απέναντι από το ασανσέρ και χτύπησε το κουδούνι. Ένας βραχνός ήχος ακούστηκε, που θύμιζε κουδούνια άλλης δεκαετίας. Ελαφρά πατήματα ακούστηκαν πίσω από την πόρτα. Ένα ξύσιμο στο ξύλο… Τον παρατηρούσε από το ματάκι. Βαθύς αναστεναγμός. Η πόρτα άνοιξε, σιγά, απαλά. Η Άννα…

------

Ο Θάνος σηκώθηκε πάνω από το γυμνό κορμί της Τίνας. Η μικρή βογκούσε. Γυμνός ο Θάνος, περπάτησε παραπατώντας προς το μπάνιο. Μπήκε μέσα κι άφησε το νερό να πέσει πάνω του. Έκλεισε τη γυάλινη πόρτα της καμπίνας.
Η Τίνα σηκώθηκε κι αυτή, με κόπο. Προσπάθησε να ισορροπήσει. Έκανε δυο βήματα κι έπεσε εκεί που είχε αφήσει τα ρούχα του ο Θάνος. Το χέρι της ακούμπησε σε κάτι κρύο. Το πιστόλι του. Το σήκωσε. Έκανε, πάλι, να πατήσει στα πόδια της, αλλά της ήταν αδύνατο. Δεν είχε συνέλθει, ακόμη, από την πρέζα.
Με το πιστόλι στα χέρια μπουσούλησε προς το μπάνιο. Μπήκε μέσα, στα τέσσερα. Σήκωσε το πιστόλι και σημάδεψε το Θάνο, πίσω από το θαμπό τζάμι. Πυροβόλησε.
Ο Θάνος πρώτα ξαφνιάστηκε κι έπειτα ένοιωσε ένα κάψιμο στο δεξί μέρος του στομαχιού του. Τα τζάμια της καμπίνας του μπάνιου είχαν πέσει θρύψαλα στα πόδια του. Έβαλε το χέρι του, με ένα βογκητό, εκεί που αισθανόταν το κάψιμο. Αίμα. Κοίταξε απορημένος την Τίνα, που ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα και πάσχιζε να ξανασηκώσει το πιστόλι. Προσπάθησε με μια δρασκελιά να φθάσει στο μέρος της. Γλίστρησε. Έπεσε με την κοιλιά πάνω στα θρύψαλα της καμπίνας. Ένα κομμάτι γυαλί, όρθιο σα σπαθί, διαπέρασε το σώμα του.
Η Ντίνα πυροβόλησε και πάλι. Πέτυχε τα πλακάκια, πάνω από το άψυχο κορμί του Θάνου.

Συνεχίζεται…

Ο πίνακας, πασίγνωστος: Η Δολοφονία του Μαρά, του Ζακ Λουί Νταβίντ

Παλιοί λογαριασμοί

2008-04-23T04:03:00.001-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Γιώργος και Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών αντίστοιχα, προσπαθούν να φορτώσουν σε ανύποπτο πρεζόνι το θάνατο της Ντίνας Παπαθεοδώρου, κόρης του κυβερνητικού βουλευτή Θεόφιλου. Ο επιθεωρητής Παντάκης, που ερευνά την υπόθεση γνωρίζει (πράγμα που αγνοούν οι υπόλοιποι) ότι το θύμα είχε μαχαιρωθεί θανάσιμα πριν βρεθεί στις ρόδες του αυτοκινήτου του Γιώργου. Πίσω από το εμπόριο ναρκωτικών φέρεται αναμεμιγμένος ο πολιτικός εχθρός του βουλευτή, επιχειρηματίας Κώστας Χατζηαναγνώστου, ο οποίος συνδιαλέγεται με το Θάνο. Ο Γιώργος ξεφορτώνεται το τζιπ με το οποίο παρέσυρε την κοπέλα, την ίδια στιγμή που ο επιθεωρητής Παντάκης αναζητά στοιχεία στο περιβάλλον της και ανακαλύπτει ότι ήταν υιοθετημένη.

Αισθανόταν ανάλαφρος. Σα να περπατούσε πάνω σε σύννεφα. Είχε φύγει αυτό το βάρος από πάνω του. Είχε δώσει το τζιπ στο Γύφτο και, πλέον, οι σχέσεις του με το Θάνο θα ήταν, πάλι, μέλι και ζάχαρη. Χαμογελούσε. Περπατούσε στους δρόμους του Δενδροποτάμου και χαμογελούσε. Οι τσιγγάνοι κοιτούσαν τον μπαλαμό με το ακριβό κοστούμι και το χαμόγελο. Έσκυβαν, ο ένας στον άλλον και ψιθύριζαν.
Κάποια τσιγγανόπουλα έπαιζαν με ένα ξεχαρβαλωμένο ποδήλατο. Ένα καθόταν στη σκωροφαγωμένη σέλα και τα άλλα το έσπρωχναν. Το ποδήλατο δεν είχε πετάλια, ούτε αλυσίδα. Μόνο ρόδες και σκελετό.
Από μια παράγκα ακουγόταν τσιφτετέλια. Ξεχώρισε τη φωνή του Παϊτέρη, από το cd player. Θυμήθηκε τον πατέρα του. Εκείνος, βέβαια, άκουγε Αγγελόπουλο. Τον μεγάλο, τον Μανώλη. Όχι το γιο. «Τα μαύρα μάτια σου», και κάτι άλλα, «ψυχοπονιάρικα», όπως τα έλεγε ο γέρος του.
Έξω από την παράγκα, δυο κορίτσια, ντυμένα με τα τσιγγάνικα, πολύχρωμα φορέματα, χόρευαν. Το ένα θα ήταν δε θα ήταν δώδεκα χρονών, αλλά κουνιόταν υπέροχα. Καθώς περπατούσε, κάρφωσε το βλέμμα του πάνω της. Μια γριά τσιγγάνα, στην είσοδο της παράγκας, τον κοίταξε άγρια. Στράφηκε αλλού, του έφυγε και το χαμόγελο και τάχυνε το βήμα του.
Τότε κατάλαβε πού βρισκόταν.
Σε λίγο είχε βγει από τις παράγκες και βάδιζε στους δρόμους με τα σπίτια. Εδώ έμεναν άλλου είδους τσιγγάνοι. Σπιτωμένοι. Με δουλειές –του ποδαριού, βέβαια, αλλά δουλειές. Με παιδιά σε σχολεία. Αυτοί που ίδρυσαν συλλόγους, ομάδες, που παίρνουν μέρος στις εκλογές, που φωνάζουν για γκετοποίηση και ίσα δικαιώματα.
Σε αυτά τα σπίτια μένει κι ο Θανάσης, ο Γύφτος, που είχε ανοίξει τις δουλειές με τους Βούλγαρους, με τα αυτοκίνητα μαϊμούδες. Όμως οι ρίζες του ήταν στις σκηνές και τις παράγκες κι εκεί είχε το μαγαζί του. Εκεί που η αστυνομία έμπαινε δύσκολα. Και για να μπει, περνούσε πρώτα από χαρακώματα και φυλάκια.
Την ώρα που περνούσε από ένα φυλάκιο –μια καβάτζα δίπλα σε μια αυλή, με μια πολυθρόνα γραφείου, μαζεμένη από τα σκουπίδια, ένα τραπεζάκι και ένα τασάκι πάνω του, ο φρουρός –ένα αγόρι γύρω στα δέκα- έβγαλε ένα κινητό τηλέφωνο από την τσέπη και σχημάτισε έναν αριθμό. Έδωσε αναφορά στον αρχηγό της συμμορίας του, ότι ο μπαλαμός, που είχε φέρει το τζιπ, έφευγε από την περιοχή τους.
Ο Γιώργος βγήκε στον κεντρικό δρόμο. Βρήκε, αμέσως, ταξί. Μπήκε μέσα:
«Ελαιώνες»!
Σε κανένα 20λεπτο θα ήταν στο σπίτι του Θάνου. Επιτέλους, είχε ξεφορτωθεί το τζιπ και μπορούσαν να αρχίσουν την επιχείρηση.

---------------------

Ο Παντάκης στεκόταν σαστισμένος. Είχε, μπροστά του, ένα χαρτί και το κοιτούσε, ξανά και ξανά. Εκείνη την ώρα μπήκε στο γραφείο του η Πρήχα.
«Τι έγινε»;
«Δε χτυπάς ποτέ, εσύ»;
«Όταν μπαίνω στο γραφείο κάποιου ανώτερού μου… Λοιπόν»;
«Λοιπόν, μπλέξαμε…»
«Τι ενοείς»;
«Δες και μόνη σου»!
Της πρότεινε το χαρτί. Εκείνη το πήρε, με μια απότομη κίνηση κι άρχισε να διαβάζει μουρμουρίζοντας ακατάληπτα. Σε κάποια στιγμή, είπε δυνατά:
«Ωραία! Ο μισός επιχειρηματικός κόσμος της Θεσσαλονίκης και το ένα τρίτο της Βουλής και της κυβέρνησης»!
«Τι περίμενες»;
«Μα καλά, έναν φίλο εκτός πολιτικής, εκτός επιχειρήσεων, δεν είχε αυτό το κορίτσι»;
«Και να είχε, κυρία γενικe, δε μας το λένε»…
«Πιστεύεις ότι κάτι κρύβουν»;
«Ίσως ναι. Ίσως, πάλι, δε θέλουν δημοσιότητα. Να μαθευτεί ότι ένας κυβερνητικός βουλευτής, είχε μια κόρη υιοθετημένη, χωρίς να το ξέρει κανείς –ή σχεδόν κανείς- και κάποιος τη μαχαίρωσε, την έσερνε με ένα αυτοκίνητο κι έπειτα την πέταξε στη θάλασσα με τσιμενταρισμένα άκρα. Για μπες στη θέση τους»…
«Δεν ξέρω, Μίλτο. Εγώ στη θέση τους θα σκύλιαζα, για να βρω ποιος σκότωσε το παιδί μου».
«Το υιοθετημένο σου παιδί»;
«Ναι, γιατί όχι; Για να υιοθετήσει, κάποιος, Παντάκη, πάει να πει ότι θέλει να γίνει γονιός. Ότι δεν έγινε από τύχη, μια νύχτα που τους είχαν κόψει το φως, ή, επειδή δεν έβρισκε προφυλακτικά. Αλλά έγινε γονιός επειδή το ήθελε και δεν είχε άλλον τρόπο»!
«Εντάξει, εντάξει… Με έπεισες. Αλλά πες μου, τώρα, εσύ, έναν τρόπο να αρχίσω»…
«Γι αυτό πληρώνεσαι από τον δημόσιο κορβανά, Παντάκη! Για να βρεις έναν τρόπο να αρχίσεις, να συνεχίσεις και να τελειώσεις»!
«Κοίτα, Κατερίνα… Θα πρέπει να ενοχλήσω διάφορους»…
«Ενόχλησε όποιον θέλεις. Ο υπουργός είναι ενημερωμένος. Και ζήτησε…»
«…ξέρω, ξέρω… Να μπει το μαχαίρι στο κόκαλο, να χυθεί άπλετο φως, να λάμψει η αλήθεια… Έχω κι εγώ τηλεόραση στο σπίτι μου, κυρία γενικέ»…
«Δεν περίμενα ότι την ανοίγεις, Παντάκη»…
«Καμιά φορά… Όταν είμαι μόνος τις νύχτες»…
«Δηλαδή, δεν την κλείνεις και ποτέ σου»…
«Μμμμ! Μ αρέσει! Δηλητήριο! Είχα καιρό να το νοιώσω»…
«Άσε τους θεατρινισμούς! Ως το βράδυ θέλω κάτι. Ακούς»;
«Όπως διατάξατε»!
«Αδιόρθωτος… Σαν τον»…
Σταμάτησε απότομα. Σαν τον Κώστα, θα έλεγε. Αλλά αυτή ήταν μια ιστορία που την πονούσε. Μια ιστορία που πονούσε, ακόμη περισσότερο τον Μίλτο.
Σαν τον Κώστα, θα έλεγε. Ο Μίλτος είδε να περνάει από μπροστά του, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, όλη εκείνη η νύχτα: Η Ελένη, ο Κώστας, εκείνος ο ψυχασθενής που είχε μακελέψει ό,τι έβρισκε σε θηλυκό, η αυτοκτονία, η εισβολή, ο βίαιος θάνατος ενός δολοφόνου… Φωνές, φασαρία, πυροβολισμοί, ένα ταχύπλοο του λιμενικού με πάνοπλους άνδρες των ΕΚΑΜ, το πτώμα της Ελένης με τα μάτια ορθάνοιχτα στο κενό, το διάτρητο πτώμα του δολοφόνου, η τρύπα στον κρόταφο του Κώστα, το ξεραμένο αίμα…
«Παντάκη, περιμένω αποτελέσματα»…
Η φωνή της Κατερίνας δεν ήταν σκληρή. Αντίθετα. Σα να έτρεμε.
Ο Μίλτος πήρε το χαρτί και βγήκε στο διάδρομο. Στην ανοιχτή πόρτα του γραφείου του, η γενική διευθύντρια της αστυνομίας τον παρακολουθούσε με το βλέμμα της. Της φώναξε:
«Σε τέσσερις ωρίτσες θα έχεις ό,τι θες! Παίρνω τον Θεοδοσίου μαζί μου»!
Άνοιξε μια πόρτα στο διάδρομο. Η επιγραφή έγραφε: Υποδιεύθυνση Εγκλημάτων Κατά της Ζωής. Ο Θεοδοσίου, ένας νεαρός, ψηλός, μελαχροινός, με μυώδες κορμί, είχε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και διάβαζε εφημερίδα. Τινάχθηκε όρθιος με το που είδε τον προϊστάμενό του. Ο Παντάκης τον κοίταξε κι έπειτα έκανε, δήθεν αυστηρά:
«Παντελή, τσακίσου! Φόρα πιστόλι, σακάκι και πίσω μου»!
«Μάλιστα»!
Ο νεαρός ασφαλίτης πήρε το πιστόλι του, που ήταν περασμένο σε μια πλαστική θήκη με σκρατς και λουριά και το φόρεσε, κάτω από τη μασχάλη του. Με γρήγορες κινήσεις άρπαξε το σακάκι του και ακολούθησε τον προϊστάμενό του στο διάδρομο.

---------------

Ο Θάνος μόλις είχε γυρίσει στο σπίτι. Βρήκε την Τίνα να κοιμάται στον καναπέ του σαλονιού, με μια μικροσκοπική φούστα και μια μπλούζα που άφηνε να φαίνεται ο αφαλός της. Έβγαλε σακάκι και παντελόνι, με αργές κινήσεις. Ύστερα πλησίασε την μικρή. Τη γύρισε μπρούμυτα. Εκείνη ήταν πολύ μαστουρωμένη για να αντιδράσει.
Ο Θάνος κοίταξε αριστερά του, στο τραπεζάκι του σαλονιού. Υπήρχαν, ακόμη, υπολείμματα κόκας. Χαμογέλασε. Της κατέβασε το εσώρουχο. Η Τίνα καταλάβαινε, πια, τι γινόταν. Προσπάθησε να συγκρατήσει το εσώρουχό της. Δεν είχε δύναμη. Ο Θάνος της το έσχισε βίαια. Το πέταξε στο πάτωμα κι έβγαλε και το δικό της εσώρουχο.
Εκείνη προσπαθούσε, πλέον, να τον χτυπήσει. Μάταια. Δεν είχε την παραμικρή αντοχή. Δεν μπορούσε, καν, να σφίξει τις γροθιές της.
«Κάτσε ήσυχη, μωρή πουτάνα»!
Τη χτύπησε στο κεφάλι. Η Τίνα ζαλίστηκε περισσότερο. Τα πάντα σκοτείνιασαν. Τα χέρια της παράλυσαν κι έπεσαν στο πλάι. Ο Θάνος της ανασήκωσε τους μηρούς. Μπήκε βίαια μέσα της, φωνάζοντας:
«Έτσι»!

--------------

Το ταξί του Γιώργου σταματούσε έξω από το σπίτι του Θάνου, στους Ελαιώνες. Ο Γιώργος κατέβηκε κι είδε την μπέμπα του Θάνου παρκαρισμένη όπως – όπως, από έξω. Ανέβηκε σιγά τα σκαλιά κι άνοιξε με τα κλειδιά του. Πριν προλάβει να κλείσει την πόρτα, άκουσε φασαρία από το σαλόνι:
«Κάτσε ήσυχα μωρή πουτάνα»!
Ήταν η φωνή του Θάνου. Πλησίασε αργά, προς το σαλόνι. Πάγωσε…

Συνεχίζεται…

Ο πίνακας Gypsy Lady είναι του Giuseppe Tampieri

Η κυρία

2008-04-23T04:02:00.001-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Ο Γιώργος, βαποράκι ναρκωτικών, παρασέρνει, με το τζιπ του, την κόρη του κυβερνητικού βουλευτή Παπαθεοδώρου. Με το φίλο του Θάνο, ντίλερ ναρκωτικών, την πετούν στη θάλασσα, αλλά το πτώμα εκβράζεται στην ακτή. Ο ιατροδικαστής διαπιστώνει ότι η κοπέλα ήταν νεκρή –από μαχαιριές- πριν το τροχαίο. Γιώργος και Θάνος, με τη βοήθεια της φίλης του πρώτου, Τίνας, σχεδιάζουν να το φορτώσουν σε κάποιο ανύποπτο πρεζόνι –χωρίς να έχουν ιδέα για το μαχαίρωμα. Την ίδια στιγμή, ο πατέρας της νεκρής, παραδέχεται, μιλώντας στον αστυνομικό επιθεωρητή Παντάκη ότι είχε προηγούμενα με τον επιχειρηματία –και παράγοντα ποδοσφαίρου- Κώστα Χατζηαναγνώστου. Ο Χατζηαναγνώστου είναι ο άνθρωπος πίσω από την «εταιρία» του Θάνου. Ο Παντάκης, χωρίς να το γνωρίζει, αποφασίζει να μιλήσει με τους γονείς της νεκρής – η οποία ήταν υιοθετημένη.

Η Ελένη Παπαθεοδώρου καθόταν στον καναπέ, ακριβώς απέναντι από τον Παντάκη. Τα μεγάλα γαλάζια μάτια της ήταν κόκκινα, σα να έκλαιγε πριν λίγο. Ο βουλευτής στεκόταν πίσω της, όρθιος. Και οι δυο κοιτούσαν τον Παντάκη σαν παρείσακτο. Πρώτος μίλησε ο Παπαθεοδώρου.
«Επιθεωρητά, απορώ. Για ποιο λόγο θέλατε να μας δείτε; Δε φθάνουν όσα τραβήξαμε»;
«Την κυρία ήθελα να δω, κύριε βουλευτά. Με ΄σας τα είπαμε…»
«Η Ελένη είναι κουρασμένη»…
Ο τόνος της φωνής της Ελένης Παπαθεοδώρου, δεν έδειχνε κούραση. Αλλά ούτε κι οδύνη:
«Εντάξει, Θεόφιλε… Δυο κουβέντες μπορώ να της πω στον επιθεωρητή».
Δεν είχε γυρίσει προς το μέρος του. Μίλησε με το κεφάλι σκυμμένο, χωρίς να τον κοιτά. Αντίθετα, έστρεψε το βλέμμα της στον Παντάκη και τον κοίταξε κατάματα:
«Λοιπόν»;
«Λοιπόν, προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε κάποια στοιχεία που να μας οδηγήσουν στο δράστη»…
«Δεν έχετε ιδέα, λοιπόν»…
«Ακριβώς… Το ξέρω ότι είναι άσχημο να παραδεχόμαστε κάτι τέτοιο, αλλά δε θα ήθελα να σας κοροϊδέψω».
«Ούτε κι εγώ θα το ήθελα, επιθεωρητά. Τη Ντίνα δεν τη γέννησα, αλλά ήταν το παιδί μας. Κάποιος σκότωσε το παιδί μας και θέλω να πληρώσει γι αυτό»!
Τα μάτια της πετούσαν σπίθες. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι έλεγε αλήθεια. Όμως ο Παντάκης δεν είχε πεισθεί ακόμη. Πήρε βαθιά ανάσα και ρώτησε:
«Είχε εχθρούς η Ντίνα, κυρία Παπαθεοδώρου»;
«Τι εχθρούς να έχει ένα παιδί; Η Ντίνα ήταν, ακόμη, παιδί, κύριε… Αλήθεια, δε μου πάει το ‘επιθεωρητής’. Πώς να σας φωνάζω»;
«Επιθεωρητή Παντάκη»…
«Πολύ καλά… Επιθεωρητή Παντάκη… Η Ντίνα, λοιπόν, ήταν παιδί. Κι ως εκ τούτου, δεν είχε εχθρούς».
«Και φίλους»;
«Τι εννοείτε»;
«Φίλους… Σε ποιους κύκλους σύχναζε, με ποιους έβγαινε… Τέτοια πράγματα»…
«Υποψιάζεστε κάποιον από τον κύκλο μας, δηλαδή»;
«Δεν μπορώ να αποκλείσω κάποιον από τον κύκλο σας»…
«Οι φίλοι της Ντίνας είναι πρώτης τάξεως»…
«Δεν αμφιβάλω. Αλλά πάλι, θα ήθελα να ξέρω πού να βαδίσω. Κυρία μου, η κόρη σας δολοφονήθηκε άγρια. Κάποιος τη μαχαίρωσε και, έπειτα, την πέταξε στις ρόδες ενός αυτοκινήτου που περνούσε από την περιοχή. Ή την μετέφερε κάπου και την πέταξε σε κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο. Αλλά ήταν νεκρή, όταν έγινε αυτό. Το μαχαίρι, δεν είναι όπλο που χρησιμοποιείται σε εκτελέσεις. Είναι όπλο εραστών, ή συγγενών. Επίσης, είμαστε σίγουροι ότι η κόρη σας δεν αντιστάθηκε»…
«Αρκετά»!
Είχε μπει στην κουβέντα ο Παπαθεοδώρου. Αλλά και πάλι, η σύζυγός του ήταν αυτή που, με ιδιαίτερη ψυχραιμία, έδωσε το λόγο στον Παντάκη:
«Δε χρειάζεται Θεόφιλε. Ο κύριος επιθεωρητής κάνει, απλά, τη δουλειά του. Θα το υποστούμε κι αυτό… Λοιπόν, επιθεωρητά, η Ντίνα είχε τέσσερις φίλους και δύο φίλες. Γνωστοί από τα χρόνια του γυμνασίου. Αυτή ήταν η παρέα της. Τα παιδιά, όλα πλούσιων οικογενειών, αναγκαστικά, δεν είχαν άλλες παρέες. Καταλαβαίνετε… Πολλοί ήταν αυτοί που ήθελαν τη φιλία της, αλλά είχαμε μάθει στην Ντίνα να είναι εκλεκτική. Για να προστατευθεί. Για εκείνη»…
«Μπορώ να έχω ονόματα και διευθύνσεις»;
«Φυσικά. Αλλά θα μου κάνετε μια χάρη. Την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή, θέλω να τη μάθω πρώτη, από εσάς. Μην με αφήσετε να τη διαβάσω στα ταμπλόιντ, ή να την δω στις μεσημεριάτικες εκπομπές».
«Θα σας ενημερώσω προσωπικά»…

------------------

Ο Γιώργος πάρκαρε το τζιπ έξω από το συνεργείο του Θανάση του γύφτου, στο Δενδροπόταμο. Ήταν κοινό μυστικό ότι ο Θανάσης δεν ασχολούνταν με επιδιορθώσεις, αλλά με διαλύσεις. Διέλυε σε κομμάτια τα αυτοκίνητα που του πήγαιναν τα κλεφτρόνια και, παλιότερα, τα πουλούσε έτσι, ως ανταλλακτικά, στις μάντρες των ανθρώπων του. Πλέον οι δουλειές είχαν ανοίξει. Έστελνε τα κομμάτια στο Σαντάνσκι κι εκεί, οι Βούλγαροι συνεργάτες του, έφτιαχναν ολοκαίνουργια αυτοκίνητα, με αλλαγμένους τους αριθμούς του σασί και της μηχανής. Μεταποίηση… Η αρχή της ελεύθερης οικιακής οικονομίας…
Μέσα στο συνεργείο δούλευαν, πυρετωδώς, τέσσερις νεαροί. Με τις οξυγονοκολλήσεις στα χέρια, έκοβαν πόρτες, μπάρες, ουρανούς, καπό, σασί… Το μαγαζί άστραφτε στις λάμψεις του οξυγόνου. Σπίθες πετάγονταν δεξιά-αριστερά.
Ο Γύφτος βγήκε από το γραφείο του –έναν χώρο του μαγαζιού, χωρισμένο με τζάμια. Φορούσε μια βρόμικη μπλε φόρμα εργασίας και σκούπιζε τα χέρια του με ένα στουπί. Ήταν κοντός, χοντρός και βρόμικος. Χαμογέλασε στο Γιώργο:
«Αφεντικό; Πώς από δω»;
«Γεια σου Θανάσαρε άρχοντα»!
Έδωσαν τα χέρια.
«Έμπα στο γραφείο. Έλα, να μιλήσουμε ήσυχα. Τσαμπούκαρε μέσα»!
Ο Γιώργος μπήκε πρώτος κι ο Γύφτος τον ακολούθησε. Ένας νεαρός τσιγγάνος καθόταν στον παλιό καναπέ, που ήταν καλυμμένος με ένα παλιό, κόκκινο και βρόμικο ριχτάρι.
«Γκιτ μπουρντά, Σερίφ! Έχουμε να μιλήσουμε»!
Στην προσταγή του Γύφτου, ο νεαρός σηκώθηκε, ράθυμα, έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα στον Γιώργο και βγήκε στο μαγαζί. Πήγε κι έπιασε κουβέντα με έναν από τους εργάτες.
«Κάτσε»!
Ο Γιώργος, που δεν είχε, ακόμη, σκουπίσει το χέρι του, μετά τη χειραψία, κοίταξε ερευνητικά τον καναπέ. Μπορούσε να δει τη βρόμα να κόβει βόλτες στο ριχτάρι. Αλλά ήξερε ότι δεν έπρεπε να προσβάλει τον Γύφτο, αν ήθελε να γίνει η δουλειά του. Εποίησε την ανάγκη φιλοτιμία και κάθισε.
«Για πες»…
«Θανάση, ήρθα για δουλειά»…
«Εμ, για τι θα ερχόσουνα στο Δενδροπόταμο; Για βεγγέρα; Χε χε»!
«Θέλω να ξεφορτωθώ το τζιπ»…
«Ποιο τζιπ; Αυτό που είναι απέξω»;
«Ναι»…
«Κλεμμένο το ΄χεις, μπρε»;
«Όχι, αγορασμένο, κανονικά. Με άδειες και φορολογικές ενημερώσεις».
«Σκατά! Αν ήταν κλεμμένο, πιο εύκολα θα την κάναμε τη δουλειά»…
«Ε, καλά τώρα… Αν ήταν κλεμμένο, τα ίδια θα μου έλεγες»…
Ο Γύφτος γέλασε.
«Άντε χαλάλι! Να σου δώκω πέντε χιλιάρικα, να στο πάρω, μπρε»…
«Ρε συ Θανάσαρε… Σοβαρολογείς; Πέντε χιλιάρικα; Ξέρεις πόσο κάνει»;
«Όσο και να κάνει, Γιωργάκη, εγώ κομμάτια θα το κάνω και σε κομμάτια θα το πουλήσω. Και θα στο σβήσω, κι όλας. Γιατί, για να το πουλάς εσύ, μπρε, πάει να πει ότι καίει. Σωστά»;
Έτσι ήτανε… Σωστά τα έλεγε ο Γύφτος. Κι ο Γιώργος ξανάνοιωθε φυλακισμένος, όπως όταν τον πίεζε ο Θάνος.

Συνεχίζεται…

Ο πίνακας Dinner Alone είναι του Fred Gibbons

Ο αρχηγός

2008-04-23T04:01:00.001-07:00

Η ανοιχτή BMW του Θάνου διέσχιζε την περιφερειακή της Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση τη Χαλκιδική. Πήρε το δρόμο για Νέα Μουδανιά και, με το που πέρασε την αερογέφυρα της Θέρμης, κρατήθηκε στα δεξιά, παρά την επιθυμία του οδηγού να πατήσει το γκάζι. Μετά τη στροφή του αεροδρομίου, σχεδόν σερνόταν στο δρόμο.
Σε ένα σημείο, οι προστατευτικές μπάρες ήταν ξηλωμένες. Έστριψε στον, πρόχειρα ασφαλτοστρωμένο, παράλληλο δρόμο. Οι περισσότεροι οδηγοί γνώριζαν αυτό το σημείο και το χρησιμοποιούσαν, για να φύγουν από παράλληλους αγροτικούς δρόμους, όταν ο δρόμος για τη Χαλκιδική ήταν πήχτρα τουρίστες. Αυτήν την εποχή, όμως –και τέτοια ώρα, κοντά στο δειλινό- ήταν άδειος.
Ο Θάνος οδηγούσε αργά. Δεν ήθελε να γρατζουνίσει το σασί του στον κωλόδρομο. Σε κάποια στιγμή έπεσε σε ένα νεροφάγωμα και η «μπέμπα», κοντή καθώς ήταν, σύρθηκε, με έναν άσχημο θόρυβο, στο δρόμο. Βλαστήμησε.
«Την ατυχία μου»!
Συνέχισε το δρόμο του, μουρμουρίζοντας. Σε έναν αγροτικό δρόμο, που περνούσε ανάμεσα από έναν παρατημένο αμπελώνα και ένα οπωρώνα, έστριψε δεξιά. Τον ακολούθησε μέσα από βιοτεχνίες και εργοστάσια, κτήματα και περιβόλια, στριφογυριστό καθώς ανέβαινε στα υψώματα της Καρδίας. Εκεί, μπροστά από έναν τεράστιο άσπρο μαντρότοιχο, σταμάτησε. Έσβησε τη μηχανή κι έβγαλε το κινητό του. Σχημάτισε έναν αριθμό. Ο άλλος ήταν απότομος:
«Σου έχω πει να μην παίρνεις τέτοιες ώρες! Είναι εδώ τα παιδιά»!
«Είμαι απ’ έξω»…
«Είσαι τρελός; Τι γυρεύεις εδώ»;
«Πρέπει να μιλήσουμε…»
«Δυο μέρες πριν τη δουλειά; Για μάζεψέ τα και δίνε του»!
«Έχει προκύψει κάτι… Ξέρεις ότι δεν παίρνω τέτοια ρίσκα»…
Ο άλλος για λίγο σταμάτησε. Έπειτα έκλεισε το τηλέφωνο. Σχεδόν ταυτόχρονα, η σιδερένια πόρτα του λευκού μαντρότοιχου υποχώρησε, με έναν απότομο θόρυβο. Από το εσωτερικό ξεπρόβαλε μια τριώροφη βίλα, με έναν ατέλειωτο κήπο μπροστά. Ψηλά, στο πίσω μέρος, γυάλιζαν τα νερά μιας πισίνας. Η θέα πρέπει να ήταν φανταστική, σκέφτηκε ο Θάνος κι έβαλε μπροστά. Πάτησε μαλακά το γκάζι κι ακολούθησε τον χαλικόστρωτο δρόμο ως την είσοδο της βίλας.
Εκεί τον περίμενε ένας τύπος που έδινε ουσία στον όρο «φουσκωτός». Χωρίς λαιμό, με χέρια που δεν μπορούσαν να ακουμπήσουν τα πλευρά, τελευταίο νούμερο πουκάμισο, κοντά δυο μέτρα, αμίλητος, με γυαλιά ηλίου αν και είχε, σχεδόν, δύσει, σκούρο γκρι κοστούμι και γραβάτα στο ίδιο χρώμα. Χωρίς να του πει κουβέντα, στράφηκε προς το εσωτερικό της βίλας κι άρχισε να περπατά. Σε χρόνο ντε τε, ο Θάνος είχε σβήσει τη μηχανή, είχε πηδήξει έξω από τη σκούρα μπλε μπέμπα και ακολουθούσε τον χτιστό φίλο του. «Κεφάλι και σβέρκος ένα πράμα», σκέφτηκε ενώ ακολουθούσε τον αμίλητο οδηγό του.
Ο κοντολαίμης ρινόκερος τον οδήγησε στο υπόγειο. Εκεί, στη μία πλευρά υπήρχε μια πόρτα με βελουδένια επένδυση. Από μέσα ακούγονταν πνιχτοί ήχοι, που θα μπορούσαν να είναι και πυροβολισμοί και κάποιος μιλούσε αγγλικά. Ο οδηγός του τον έσπρωξε στο διπλανό δωμάτιο. Έφυγε κι άφησε την πόρτα ανοιχτή και το Θάνο να χαζεύει το μπιλιάρδο στη μέση του χώρου. Στην άκρη υπήρχε ένα ποδοσφαιράκι και πέντε ηλεκτρονικά παιχνίδια της δεκαετίας του 80, σκέτες ντουλάπες. Τα τρία ήταν σβηστά, αλλά τα άλλα δύο ήταν ανοικτά. Πλησίασε. Στο ένα, αν ήθελε, μπορούσε να σώσει μια δεσποσύνη από τα χέρια του Κινγκ Κονγκ. Θα έπρεπε, πρώτα, να πηδήξει μερικά βαρέλια… Στο άλλο, μπορούσε να κινήσει μια πασχαλίτσα, ενώ θα τον κυνηγούσαν άλλα ζούδια.
«Μαλακίες…»
Από την άλλη αίθουσα ακούστηκαν δυνατοί αγγλικοί διάλογοι. Κάποιος είχε ανοίξει την πόρτα. Άκουσε βήματα. Στην είσοδο ξεπρόβαλε ο άνθρωπός του. Έκλεισε την πόρτα πίσω του…
«Ελπίζω να έχεις καλό λόγο που με ενοχλείς, ειδικά εδώ. Έβλεπα μία ταινία και τα παιδιά διαβάζουν, επάνω, με τη γυναίκα μου»!
Ο άλλος μιλούσε αυστηρά. Φαινόταν πολύ ενοχλημένος.
«Δε θα σπαταλήσω το χρόνο σας. Μπορούσα να σας τα πω κι από το τηλέφωνο, αλλά για κάποιον λόγο προτίμησα να έρθω από εδώ. Δε μου αρέσει να κάνω λάθη»…
«Λοιπόν»;
«Δεν έχουμε αυτοκίνητο για τη μεταφορά».
Ο άλλος σταμάτησε για λίγο. Έπειτα τον κοίταξε άγρια και, σχεδόν, φώναξε:
«Και τι με νοιάζει εμένα; Ήρθες στο σπίτι μου για να μου πεις ότι δεν έχεις αυτοκίνητο; Φόρτωσε τη «μπέμπα»! Κλέψε ένα! Πάρε ένα καροτσάκι σούπερ μάρκετ και σπρώχνε το ως την κρυψώνα που διάλεξες! Αλλά εξαφανίσου από εδώ, τώρα»!
«Βιάζεσαι…»
«Μη μου μιλάς εμένα έτσι, κωλόπαιδο! Σε μάζεψα από τους δρόμους! Σε έκανα άνθρωπο! Οδηγείς κάμπριο, ντύνεσαι σα μοντέλο από την Ιταλία, γαμάς όποια γκόμενα γουστάρεις, επειδή εγώ σε έκανα άνθρωπο! Εγώ σε έμπασα στη δουλειά! Γι αυτό πρόσεχε»!
«Τα ξέρω αυτά! Τι σημασία έχουν; Την ίδια δουλειά κάνουμε. Κι εσύ κι εγώ, πασάρουμε κόκα! Τι κι αν εσύ δε λερώνεις τα χεράκια σου; Γέρο, με έχεις ανάγκη, όσο κι εγώ! Και δεν ήρθα εδώ να σου πω, μόνο, ότι δεν έχουμε αυτοκίνητο. Ήρθα για να σου πω ότι δεν έχουμε αυτοκίνητο, επειδή το δικό μας πάτησε μια σκρόφα, που τυχαίνει να είναι η κόρη ενός βουλευτή»!
«Του Παπαθεοδώρου»;
«Του Παπαθεοδώρου, του Παπακωνσταντίνου, του Παπακαλιάτη! Τι σημασία έχει; Κάποιου Παπακάτι, τέλος πάντων. Και ήρθα να σου το πω, επειδή θα βάλουμε στην επιχείρηση ένα θύμα. Γι αυτό… Και… Τι έχεις»;
Ο άλλος στηρίχθηκε στο τραπέζι του μπιλιάρδου. Ήταν άσπρος, σα πανί. Ο Θάνος τον πλησίασε:
«Γέρο είσαι καλά»;
«Τα ΄κανες θάλασσα μαλάκα…»
«Ε»;
«Σκάσε! Ποιος οδηγούσε»;
«Ο Γιώργος»…»
«Αυτό το πρεζόνι; Φτιαγμένος ήταν»;
«Όχι, ξενερουά ήταν…»
«Μίλα μου να καταλαβαίνω, ρε»!
«Εντάξει ήταν! Καταλάβαινε τι έκανε»!
«Και πού την πάτησε τη γκόμενα»;
«Λίγο μετά το σπίτι του, στην Περαία».
«Αυτός βρήκε να την πατήσει; Ολόκληρη Θεσσαλονίκη, ολόκληρη Μακεδονία, πήγε κι έπεσε πάνω της»;
«Γιατί τέτοιος καημός»;
«Είσαι ηλίθιος; Σκατά έχεις στο κεφάλι σου; Όλη η αστυνομία θα είναι πίσω του, τώρα»!
«Σιγά ρε φίλε! Κόψε κάτι! Έχουμε γεμίσει κόκα τη μισή Θεσσαλονίκη, έχουμε ταΐσει παραμύθα την άλλη μισή, πιο πριν φέρναμε τόννους το αλβανικό μυρωδάτο και τώρα θα μας κυνηγήσει η αστυνομία για μια γκόμενα που δεν πρόσεξε όταν περνούσε το δρόμο»;
«Αυτή είναι κόρη βουλευτή, ρε! Θα μας κυνηγάνε ώσπου να πατήσουμε μαύρο χιόνι»!
«Μαλακίες! Ξέρεις πόσα παιδιά βουλευτών και βιομηχάνων παίρνουν τις καραμελίτσες σου; Ξέρεις πόσα παιδιά της καλής της κοινωνίας, σαν τα δικά σου, που διαβάζουν επάνω, ταξίδεψαν μέσα σε σπασμούς και αφόρητους πόνους»;
«Τα παιδιά μου να μην τα πιάνεις στο στόμα σου! Ακούς»!
«Γέρο, κάποτε ήσουν σκληρός. Μα, μου φαίνεται ότι με τα χρόνια μαλάκωσες. Χέζεσαι! Φοβάσαι και τη σκιά σου»!
«Είσαι ηλίθιος! Έχεις άγνοια κινδύνου! Εμ, γιατί όχι; Ποιος είσαι εσύ; Ένας πρώην αθλητής, μια βιτρίνα. Ένας μικροέμπορος ναρκωτικών. Ενώ εγώ…»
«Εσύ… Εσύ! Εσύ! Εσύ με τα εκατομμύριά σου, εσύ με τη βίλα σου και την πισίνα σου, με τις επιχειρήσεις σου! Δε διαφέρουμε, γέρο! Καθίκι είμαι εγώ, καθίκι είσαι κι εσύ! Τι κι αν λέγεσαι Χατζηαναγνώστου»;

------------------

Ο Παντάκης είχε πάρει προσωπικά το θέμα. Είχε αρνηθεί κάθε βοήθεια από άλλους αξιωματικούς. Είχε οργανώσει, στα γρήγορα, μία ομάδα υφισταμένων του και αυτούς είχε, τώρα, μπροστά του. Πρώτα γύρισε στον Δημήτρη Σταύρου, τον ψυχολόγο της Ασφάλειας:
«Μίλησες με τη μάνα και τον βουλευτή»;
«Ναι. Υπάρχει κάτι το περίεργο. Ο Παπαθεοδώρου κρατά μια στάση ιδιαίτερα αξιοπρεπή. Απέφυγε να εμφανιστεί συντετριμμένος, όμως στην κουβέντα μας φαινόταν ένας πληγωμένος άνθρωπος. Όπως θα έπρεπε να είναι. Μου έδωσε την εικόνα κάποιου που ψάχνει αφορμή να ξεσπάσει».
«Και η κυρία»;
«Α, η κυρία… Ναι… Η κυρία, αδικείται! Θα έπρεπε να έχει αποφοιτήσει από τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου και να έχει κάνει καριέρα σα δράματα. Έκλαιγε, με λυγμούς, συνεχώς. Με το ζόρι απάντησε σε δυο- τρεις ερωτήσεις μου. Όμως δε με έπεισε ούτε λεπτό, με το ρόλο της μάνας που θρηνεί. Θα έλεγα ότι με το που έφυγα, πέταξε τα μαύρα κι άρχισε το χορό»!
«Ρε Δημήτρη… Είναι δυνατόν; Το παιδί της σκοτώθηκε…»
«Ε, όχι και το παιδί της»…
«Τι είπες»;
«Ε, όχι και το παιδί της! Η Ντίνα ήταν υιοθετημένη»!
Στην κουβέντα μπήκε ο Θανάσης Θεοφίλου. Ο «κομπιουτεράς», όπως τον αποκαλούσαν όλοι:
«Με μια σύντομη έρευνα διαπιστώσαμε ότι η Ντίνα Παπαθεοδώρου ήταν υιοθετημένο παιδί του βουλευτή Θεόφιλου Παπαθεοδώρου. Η Ελένη Παπαθεοδώρου δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Την έσυρε σε ιδρύματα ο βουλευτής, που ήθελε οπωσδήποτε ένα παιδί. Κι εκεί βρήκαν και υιοθέτησαν τη Ντίνα».
Τον έκοψε ο Παντάκης:
«Ο Παπαθεοδώρου, όταν υιοθέτησε την Ντίνα, δεν ήταν βουλευτής»…
Ο Θεοφίλου συνέχισε:
«Σωστά. Νεαρός, στέλεχος της νεολαίας του κόμματος, με βλέψεις για τα ψηλά. Ήταν, ήδη, τέσσερα χρόνια παντρεμένος με την Ελένη. Πολλοί μουρμούριζαν για τις προτιμήσεις του. Έλεγαν πως ο γάμος με την Ελένη ήταν λευκός»…
«Μου τα μπερδεύεις, Θεοφίλου»…
«Δε σας τα μπερδεύω εγώ, κύριε Διευθυντά! Είναι μπερδεμένα από μόνα τους»!
«Πρέπει να μιλήσω με το ζευγάρι»…

Συνεχίζεται...

Ο πίνακας Studio Boss είναι του Graham Knuttel και τιμάται 7.900 ευρώ

Το θύμα

2008-04-23T04:00:00.000-07:00

Μόνον αυτό του έλειπε του Παντάκη. Να έχει να κάνει με νονούς του ποδοσφαίρου, με ναρκωτικά και άλλες τέτοιες αηδίες. Γιατί για τον Χατζηαναγνώστου αυτό ακουγόταν: Ότι είχε πολύ χρήμα, που είχε μαζέψει από εμπόριο κοκαΐνης. Κι ότι είχε πολλές διασυνδέσεις. Ακόμη και μέσα στην αστυνομία.
Ο Παπαθεοδώρου είχε φύγει από το γραφείο του μάλλον απογοητευμένος. Θα ήθελε από τον επιθεωρητή κάτι παραπάνω από τον τρόπο που σκότωσαν την κόρη του. Θα ήθελε έστω να του πει πως υποψιάζονται το δράστη. Αντί γι αυτό, ο Παντάκης του είχε πει, μόνον, ότι θα κάνουν ό,τι μπορούν.
Τώρα, ο Παντάκης στέκονταν μπροστά στο παράθυρο του γραφείου του. Ακριβώς από κάτω, στην αυλή του μεγάρου της Αστυνομίας, δυο νεαροί Ζητάδες έπιναν καφέ από πλαστικά ποτήρια και συζητούσαν με έναν ένστολο μπερεδοφόρο της ΥΜΕΤ. Τους κοιτούσε αδιάφορα, μηχανικά, ενώ το μυαλό του ταξίδευε στην υπόθεσή του. Θα ήθελε να μπορούσε –κι αυτός- να πιει καφέ με τους Ζητάδες. Να είναι ένας απλός ένστολος στην αρχή της καριέρας του στην αστυνομία. Να μην είχε γνωρίσει ακόμη, την Πρήχα, τον Κώστα, την Ελένη. Να μην είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά. Να μπορεί να ξαναρχίσει.
Το τηλέφωνο χτύπησε. Το σήκωσε. Ήταν η Πρήχα.
«Λοιπόν»;
«Τι λοιπόν»;
«Πώς το πήρε»;
«Καλά. Αξιοπρεπώς»…
«Ναι, δείχνει μία υπέρμετρη αξιοπρέπεια»…
«Τι εννοείς»;
«Ούτε ένα δάκρυ; Τόσες μέρες τον βλέπουμε με σκυμμένο κεφάλι, σαν άρρωστο, αλλά δεν τον είδαμε να κλαίει ποτέ. Στο κάτω-κάτω της γραφής το παιδί του έχασε»…
«Ο καθένας αντιδρά διαφορετικά. Ίσως αυτός ανέλαβε να παίξει το ρόλο του ανθρώπου που αντέχει στα χτυπήματα. Ίσως τον ρόλο τον άλλον, του ευαίσθητου γονιού, να τον έχει καπαρώσει η κυρία Παπαθεοδώρου».
«Αυτή, που δεν είδαμε ποτέ»;
«Αυτή»…
«Αυτό, πάλι, πώς το εξηγείς»;
«Σου είπα: Σε μια οικογένεια, οι ρόλοι είναι δύο: Ο σκληρός κι ο στοργικός. Ο πατέρας τιμωρός και η μάνα κλώσα. Το πιο πιθανό είναι η κ. Παπαθεοδώρου να είναι η μάνα κλώσα. Αυτή που έχει κλειστεί στο σπίτι και θρηνεί για το χαμό της κόρης».
«Πότε θα τους δώσουμε το πτώμα να το κηδέψουν»;
«Σήμερα. Ήδη έδωσα την άδεια στον Παπαθεοδώρου, να το αναλάβουν».
«Θέλω να πας στην κηδεία».
«Το είχα υπόψη μου, πριν μου το ζητήσεις. Θέλω κι εγώ να δω τη θεωρία μου να επαληθεύεται».
«Για τη μάνα – κλώσα»;
«Φυσικά».
«Δεν την πιστεύεις ιδιαίτερα»…
«Όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόνος μιας μάνας, θα έσερνε τα βήματά της ως το νεκροτομείο –τουλάχιστον».
«Κι εγώ έτσι λέω, Μίλτο. Όμως εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους ανθρώπους. Εμείς το θάνατο, το βίαιο θάνατο, τη βία, γενικά, την έχουμε για επάγγελμα. Για όλους τους άλλους είναι κάτι ξένο. Έξω από αυτούς. Κάτι που το απωθούν στο υποσυνείδητό τους. Ξέρεις τι λέει ο περισσότερος κόσμος για μια απλή ληστεία; Για έναν τσαντάκια; ‘Δε θα μου συμβεί εμένα’, αυτό λένε. Μια δολοφονία, ούτε τη σκέφτονται. Τους είναι αδιανόητο. Εδώ, ρε συ Μίλτο, δεν σκέφτονται καν την περίπτωση να πέσουν θύματα τροχαίου»…
«Όλοι απωθούμε την ιδέα του θανάτου, Κατερίνα. Κι εσύ, κι εγώ. Κι όταν, κάποιος, είναι συμφιλιωμένος με το θάνατο, τον αποκαλούμε τέρας, τρελό, ψυχασθενή, απάνθρωπο».
«…»
«Έτσι δεν είναι»;
«Άσε το παρελθόν να γίνει παρελθόν, Μίλτο. Δεν μπορείς να το αλλάξεις».
«Κοινοτυπία, Κατερίνα. Κλισέ»…
«Κλισέ, ξεκλισέ, δεν ξέρω… Ζήσε το παρόν».
«Δεν υπάρχει παρόν, Κατερίνα. Υπάρχει μόνον παρελθόν κι άγνωστο μέλλον. Το παρόν είναι μια στιγμή. Ήδη, αυτό που σου είπα, ανήκει στο παρελθόν. Πατάμε στο παρελθόν, για να ζήσουμε το μέλλον. Όλοι αυτοί που μας σπρώχνουν στο να ζήσουμε τη στιγμή, είναι καιροσκόποι. Διαφημιστές κι άνθρωποι του μάρκετινγκ».
«Όπα! Δεν το ΄ξερα ότι το σώμα απέκτησε υποδιεύθυνση Φιλοσοφίας»!
Ο Παντάκης συνέλαβε τον εαυτό του να γελά. Ένα σύντομο, αλλά αυθεντικό γέλιο. Είχε πολύ καιρό να γελάσει.

------------

Η Τίνα καθόταν στον καναπέ. Είχε μαζέψει τα πόδια της πάνω και θύμιζε γάτα. Μια γάτα που, μόλις είχε κάνει τη ζημιά και μαζεύεται σε ένα μέρος, για να γλιτώσει την κατσάδα. Ο Θάνος καθόταν με τα χέρια στα γόνατα, σκυμμένος μπροστά, με τις παλάμες ενωμένες. Φορούσε το σακάκι του, μάλλον για να κρύβει το αγαπημένο του 45άρι, που φορούσε πάντα κάτω από τη μασχάλη. Εκείνο το κατάμαυρο κολτ. Ο Γιώργος ήταν όρθιος, δίπλα στη μεγάλη μπαλκονόπορτα. Κοιτούσε, υποτίθεται αδιάφορα, την πόλη, στο φως του απογεύματος. Είχε τα χέρια στις τσέπες και τα αυτιά-ραντάρ.
Στην πολυθρόνα, άνετος, με το ένα πόδι κάτω και το άλλο μαζεμένο σε μια αρχή σταυροποδιού, το θύμα.
Ο Νίκος. Γόνος καλής οικογενείας. Η έκφραση βγήκε ειδικά γι αυτόν. Στην εγκυκλοπαίδεια, δίπλα στο λήμμα, έχει τη φωτογραφία του. Κωλοπαίδι από τα λίγα. Κακομαθημένος. Πατέρας επιχειρηματίας και, συνεχώς, απών. Μάνα τέρας αδηφάγο, που πρώτα κατάπιε το σύζυγο, μετά το γιο κι αφού τους ευνούχισε, άρπαξε τις πιστωτικές του άντρα και ξεχύθηκε στην αγορά να κορέσει την κάψα της για σεξ. Κι αφού ο σύζυγος αρνείται να της καθίσει εδώ και χρόνια, εκείνη ψωνίζει. Ψωνίζει ασταμάτητα.
Ο Νίκος έχει ό,τι ζητήσει. Στα 18 του, ζήτησε Σουμπαρού Ιμπρέσα. Και το πήρε. Το παίζει ανεξάρτητος. Δε ζητάει χρήματα, χαρτζιλίκι δηλαδή, για να μην του την πει ο γέρος κι αρχίσει το κήρυγμα, να πάει να δουλέψει στην επιχείρησή του. Ό,τι λεφτά έχει, ή τα κλέβει από το πορτοφόλι της μάνας του, ή τα κερδίζει στις κόντρες. Γιατί ο Νίκος, είναι κοντράκιας. Κοντράκιας και κάγκουρας. Έχει φορτώσει στο Ιμπρέσα την Άρτα και τα Γιάννενα. Αεροτομές, φτερά, φώτα, προβολείς, σποτάκια, σκατάκια… Τα πάντα.
Κάθεται απέναντί τους, στην πολυθρόνα, άνετος. Παίζει τα κλειδιά του Ιμπρέσα και τους κοιτάζει με ύφος «με έχετε ανάγκη, τσογλάνια. Και θα πληρώσετε».
Τη σιωπή έσπασε ο Θάνος.
«Και θες δέκα χιλιάρικα, φιλαράκι»;
«Μμμμ»!
«Μάλιστα… Για δουλειά μιας ώρας»;
«Μμμμ»!
«Δηλαδή, για να το καταλάβω, επειδή είμαι και λίγο μπούφος: Θα πάρεις το αυτοκίνητο που θα σου δώσουμε, για να πας από το λιμάνι στη Χαλκιδική, στην Καλλιθέα, να κάνεις τη βόλτα σου, να δεις ήλιο και θάλασσα –και να γυρίσεις. Και γι αυτό μας ζητάς δέκα χιλιάρικα»;
«Μμμμ»!
«Μη μου μουγκανίζεις σαν το βόδι, εμένα»!
Δεν φώναξε ο Θάνος. Ούτε έσβησε το χαμόγελο από τα χείλη του. Σιγά το είπε. Θα μπορούσες να πεις, ότι μίλησε ευγενικά. Είχε κάτι το μάτι του, όμως, μια λάμψη περίεργη, που έδειχνε στον άλλον ότι αν ξαναμουγκάνιζε, σαν το βόδι, δε θα του δινόταν, ξανά, η ευκαιρία, να μιλήσει.
Ο Νίκος ανακάθισε. Πήγε να κοιτάξει τον Θάνο στα μάτια, αλλά χαμήλωσε το βλέμμα. Με τα μάτια καρφιά στο πάτωμα, άρχισε να μιλάει:
«Κοίτα, ρε φίλε… Καταλαβαίνω ότι δεν είναι απλή βόλτα. Έχει τα ρίσκα της… Ε, να μην έχω μια ασφάλεια κι εγώ»;
«Μα εσύ, αδελφέ, δε θες να έχεις μια ασφάλεια… Θες να εξασφαλίσεις τα γηρατειά σου»!
«Δεν είναι πολλά τα δέκα, ρε Θάνο».
«Κύριε Θάνο»!
«…»
Ο Θάνος χαμογέλασε πλατειά:
«Είμαι μεγαλύτερός σου, αδελφέ… Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους»…
«Κύριε Θάνο… Δεν είναι πολλά τα δέκα»…
«Αντιθέτως, τα βλέπω υπερβολικά πολλά. Δέκα δεν πιάνουν άλλοι σε έναν χρόνο. Κι εσύ θα τα πιάσεις σε μία ώρα… Τέλος πάντων»…
«…Δηλαδή»;
«Εντάξει ρε φιλαράκι… Αφού θες να γδάρεις τους κολλητούς σου… Δέκα»!
Ο άλλος ήταν έτοιμος να πεταχθεί όρθιος και να αρχίσει να ουρλιάζει. Συγκρατήθηκε, όμως. Σηκώθηκε όρθιος, κάνοντας κάτι κινήσεις σα να τον είχαν πυροβολήσει με ΄κείνα τα ειδικά πιστόλια που βγάζουν ηλεκτρικό ρεύμα κι έχουν, για προστασία, οι γκόμενες. Με μια κίνηση σπαστικού, άπλωσε το χέρι του στο Θάνο.
Εκείνος κοίταξε, για λίγο, την απλωμένη παλάμη, που βρισκόταν σε απόσταση πέντε εκατοστών από τη μύτη του. Ο Γιώργος, έκανε μια κίνηση, σα να ήθελε να προλάβει κάτι. Αντίθετα, ο Θάνος σηκώθηκε κι έδωσε το χέρι του στο Νίκο.
«Έγινε φιλαράκι»!
«Εντάξει το ντιλ, λοιπόν»;
«Τζάμι»!
«Και δε σου φαίνονται πολλά τα δέκα»;
«Καθόσον σε κοζάρισα για εντάξει πέρσον»!
«Έγινε ρε Θάνο»!
«Άντε τώρα! Τηγκανόπουλος»!
«Ναι, γεια»!
Γύρισε προς την πόρτα. Με το που έφτασε εκεί, στράφηκε στην Τίνα:
«Την κάνω, θα ΄ρθεις»;
«Γεια χαράδρα, Νίκο. Θα κάτσω, λίγο, με τα παιδιά».
Άνοιξε την πόρτα, έσκυψε το κεφάλι κι έφυγε, κλείνοντας την πόρτα απαλά πίσω του.
«Θα τον καθαρίσετε, έ»;
Ο Θάνος γύρισε απότομα προς το μέρος της:
«Σκάσε, μη σου γαμίσω το ταμτιριρί»!
Ο Γιώργος τον πλησίασε:
«Ρε Θάνο, μπορεί να μας κάνει και για άλλο ντίλι»…
«Για να μας πάρει άλλα δέκα; Για μαλάκες ψάχνει ο τύπος! Με κόβεις για μαλάκα; Ε; Έχω κάνα μι, στο μέτωπο; Ε»;
Γύρισε απότομα στην Τίνα:
«Κι εσύ, αν ξαναμιλήσεις, θα γίνει της αρκούδας»!
Κι έπειτα, στράφηκε στον Γιώργο:
«Κι εσύ! Μεγαλομαλάκα! Τι θα κάνεις με το τζιπ; Τι περιμένεις; Να κερδίσεις το τζόκερ για να πάρεις άλλο»;
«Δεν κατάλαβα… Μου τη λες»;
«Ναι, ρε! Σου τη λέω! Έπρεπε να το έχεις τελειώσει το θέμα από την πρώτη στιγμή»!
Η Τίνα μπήκε στην κουβέντα:
«Γιατί; Τι έπαθε το τζιπ»;
Δεν κατάλαβε από πού της ήρθε. Ο Θάνος την είχε χτυπήσει με την ανάποδη του χεριού του. Τα μαλλιά της ανακατεύτηκαν κι από τη μύτη της έτρεξε αίμα. Άρχισε να κλαίει.
«Σκάσε μωρή ηλίθια! Σου είπα, να το βουλώσεις, μη δεις το Χριστό φαντάρο»!
Ο Γιώργος είχε κολλήσει στη θέση του. Δίστασε, αλλά τελικά, είπε:
«Πάω να το κανονίσω τώρα»!
Ο άλλος ηρέμησε. Έγινε με μιας, άλλος άνθρωπος:
«Μπράβο το αγόρι μου… Άντε, πήγαινε».
Στράφηκε στην Τίνα:
«Κι εσύ… Πήγαινε πλύσου κι ηρέμησε. Δες λίγη τηλεόραση, άκου μουσική. Θα λείψω για λίγο. Περίμενέ μας εδώ».
Έφυγαν και οι δύο.

Συνεχίζεται…

Η φωτογραφία είναι της Darlene Shiels

Κρυφά χαρτιά

2008-04-23T03:59:00.001-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Ο Γιώργος κι ο Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών, τσιμεντάρουν μια κοπέλα που σκότωσε ο πρώτος, οδηγώντας το αυτοκίνητό του φορτωμένο κόκα. Η νεκρή είναι κόρη του βουλευτή Παπαθεοδώρου και το πτώμα της εκβράζεται στην ακτή. Ο ιατροδικαστής λέει στο διευθυντή Ασφαλείας, ότι το θύμα είχε μαχαιρωθεί θανάσιμα, πριν το τροχαίο. Η αστυνομία δεν κοινοοποιεί το γεγονός ούτε στον πατέρα του θύματος. Γιώργος και Θάνος, χωρίς να γνωρίζουν ότι η κοπέλα ήταν νεκρή πριν το ατύχημα, αποφασίζουν να το φορτώσουν σε κάποιο ανύποπτο πρεζόνι. Θα τους βοηθήσει η φίλη του πρώτου, Τίνα, που κυκλοφορεί και γνωρίζει πολύ κόσμο. Την ίδια στιγμή, ο Γιώργος πρέπει να βρει αυτοκίνητο για τη μεταφορά μιας νέας παρτίδας κοκαΐνης και θυμάται την παλιά του αγάπη, την Άννα.

Κατέβηκε από το ταξί. Με αυτήν την ιστορία δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει με το τζιπ. Αλλά, ακόμη, δεν είχε βρει τρόπο ούτε να το ξεφορτωθεί. Προχώρησε προς την είσοδο του κλαμπ. Οι πορτιέρηδες του άνοιξαν διάπλατα. Χαιρέτησε με ένα κλείσιμο του ματιού και μπήκε μέσα.
Κατευθύνθηκε στο τραπέζι του Θάνου. Το κολλητάρι ήταν εκεί. Δίπλα του η Τίνα. Η μικρή φαινόταν σκεφτική. Βυθίστηκε στον καναπέ.
«Τι έχουμε»;
«Φαγούρα στα αρχίδια μας»…
Ο Θάνος είχε κέφια. Καλό αυτό. Γέλασαν και οι δύο με το αστείο. Η Τίνα, μούγκα.
«Η ξανθιά δε λέει πολλά σήμερα. Θα ξέχασε κανέναν πούτσο στο στόμα της από χθες»!
Ξαναγέλασαν. Ο Γιώργος έσπρωξε την Τίνα, ελαφρά, σα να έπαιζε.
«Εεεε! Μικρή… Τι έγινε; Μίλα μας κι ας μη μας αγαπάς».
«Μου είπε ο Θάνος ότι θέλετε ένα θύμα».
«Όπα! Η σφίγξ ομίλησε»!
«Έλα ρε Θάνο! Τις ξέρω τις δουλειές σας. Θα τον θέλεις να κουβαλήσει το πράμα, χωρίς να έχει ιδέα. Και πώς θες να ΄μαι; Χαρούμενη; Αφού κανένας φούλης θα την πληρώσει. Κανένας αδέκαρος, που θα του γυαλίσουν τα ευρώπουλά σου».
«Γι αυτό, μωρό μου, βρες κανέναν ξένο. Κανέναν γκαούγκαλο, κανέναν πουθενά. Δεν είναι ανάγκη να φέρεις τον φούλη σου να μας κάνει τη δουλειά. Άλλους συγγενείς δεν έχεις; Κανέναν τριτοτέταρτο ξάδελφο»;
«Καλά σου λέει, ρε Τίνα. Τι πυροβολημένη είσαι, ώρες – ώρες. Δε χρειάζεται να είναι και κανένας παλιός γνωστός, ή οικογενειακός φίλος… Κανένας ξέμπαρκος να είναι, με ανάγκες. Δεν έχεις κανέναν κάγκουρα, από Πανόραμα μεριά, να θέλει να αλλάξει αεροτομή στο Ιμπρέσα του; Κανέναν τρελαμένο κοντράκια, που να έχει χάσει τα σώβρακά του τελευταία; Δεν είναι ανάγκη να τον ξέρεις… Αν έχεις ακούσει τίποτα να κυκλοφορεί στην πιάτσα».
«Ρε συ, Γιώργο… Θα σας φέρω το θύμα κι εσείς είστε ικανοί να τον φυτέψετε σε καμία ερημιά, αφού σας κάνει τη δουλειά…»
«Σαν πολλά δε μας τα ΄πες, κυρα-Τίνα; Για μάζεψε τη γλωσσίτσα σου, μη σου την κόψω. Κατάλαβες»;
Κάτι πήγε να πει η μικρή, αλλά ο Θάνος δεν τα σήκωνε τα πολλά-πολλά. Άνοιξε, με τρόπο, το σακάκι του κι άφησε να γυαλίσει ένα ξυράφι που είχε, πάντα, μαζί του. Η Τίνα μαζεύτηκε, σαν τη γάτα στον καναπέ. Μπήκε στη μέση ο Γιώργος:
«Εντάξει ρε Θάνο. Αφού την ξέρεις. Είναι σπασαρχίδω, αλλά θα την κάνει τη δουλειά»…
«Να μη μου τα ζαλίζει. Ακούς; Μάζεψέ τηνα, να μην τη μαζέψω εγώ. Κι αν τη μαζέψω εγώ, δε θα βρει ο παπάς να θάψει».
«Ήρεμα, ρε συ. Χαλάρωσε… Κι εσύ, μωρή, τι μαλακίες λες; Βουτάς τη γλώσσα στον κώλο και, ό,τι σου ΄ρχεται από ΄κει, το λες από το στόμα! Εδώ μοιράζεις κόκα στα πιτσιρίκια και τα στέλνεις βουρ στα θυμαράκια… Τι θα πάθει ένας κάγκουρας σε πείραξε»;
«Εντάξει ρε Γιώργο… Μη μου σπάτε τα αρχίδια τώρα… Θα σας τον βρω τον μαλάκα σας…»
«Άντε μπράβο. Σπάσε, τώρα. Πάνε Πανόραμα μεριά, να βρεις το θύμα».
Η Τίνα σηκώθηκε απρόθυμα. Στράφηκε στο Γιώργο.
«Θα με πας»;
«Δεν έχω ρόδα»…
«Τι έγινε το τζιπ»;
«Λάστιχο…»
«Ναι, καλά… Το φάγαμε»…
Έφυγε. Ο Γιώργος προσπάθησε να αποφύγει το βλέμμα του Θάνου. Είχε κάτι σκληρό. Ατσάλι σκέτο. Βυθιζόταν στο κρανίο σου και σ ανάγκαζε να τα ξεχάσεις όλα. Άσε που σου έκοβε τα γόνατα…
«Να ξεκόψεις από αυτήν»…
Με σκυμμένο κεφάλι, ο Γιώργος απάντησε:
«Είναι εντάξει παιδί»…
«Ακούς τι σου λέω; Μας έχει γίνει κολτσίδα. Θα της ξεφύγει τίποτα σε καμία από τις σπερματοσυλλέκτριες που έχει για φίλες και θα την πουτσίσουμε. Δεν είναι ώρα, τώρα, να φεύγουν πράματα»…
«Εντάξει, ρε Θάνο»…
«Τι έκανες με το τζιπ»;
«Τίποτα»…
«Τι τίποτα ρε μαλάκα; Ακόμη στην αυλή σου το ΄χεις; Γιατί δεν πας ρε, να το παρκάρεις έξω από την Αστυνομική διεύθυνση; Να μην τους κουράζεις κι όλας. Πάν’ το στο σπίτι αυτηνής της Πρήχας, πώς την λένε την καριόλα… Κόρναρέ της, να κατέβει, να σε πιάσει, δώσε και ΄μένα…»
«Δεν είμαι Αρτέμης, εγώ…»
«Αρτέμης δεν είσαι, αλλά είσαι και ο πρώτος μαλάκας… Αύριο να το ΄χεις ξεφορτωθεί το καρούλι σου. Και, δεν ξέρω τι θα κάνεις, να βρεις άλλο τετρακούνητο».
«Νταξ’»…

-----------

Ο Παντάκης είχε βουλιάξει στην πολυθρόνα του γραφείου του. Είχε κυλήσει προς τα κάτω, λες και ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Έβλεπε, έξω από τα τζάμια, ανάμεσα από τις αλουμινένιες γρίλιες, τον Θεόφιλο Παπαθεοδώρου, να περιμένει ήσυχος, αξιοπρεπής, κάποιο νέο για το θάνατο της κόρης του και ήθελε να εξατμιστεί. Να ανοίξουν την πόρτα του γραφείου του και να βρουν μόνον ένα συννεφάκι λευκού καπνού. Κι ο ίδιος να μην είναι πουθενά. Να βρίσκεται δίπλα στο φιλαράκι του, τον Θεοδώρου, που είχε τινάξει τα μυαλά του στον αέρα, επειδή δεν είχε καταφέρει να προστατέψει μια γκόμενα, από έναν ψυχασθενή.
Τέτοιες στιγμές, που άνθρωποι – καλαμιές, μοναχικοί από ένα χτύπημα της μοίρας, τον κοίταζαν κατάματα και περίμεναν να ακούσουν «τον πιάσαμε», ήθελε να κάνει άλλο επάγγελμα. Γιατί δεν μπορούσε να τους πει αυτό το «τον πιάσαμε». Δεν είχε ιδέα ποιος ήταν αυτός που μαχαίρωσε την Ντίνα. Που την πέταξε στις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Ήταν τυχαίο; Προμελετημένο; Έστυβε το μυαλό του, αλλά δεν του ερχόταν τίποτα…
Το τηλέφωνο χτύπησε. Από το ένα, μακρόσυρτο, χτύπημα, κατάλαβε ότι ήταν εσωτερικό. Κοίταξε την οθόνη, πριν το σηκώσει. Η Πρήχα… Το σήκωσε…
«Κυρία γενικέ…»
«Κεριά και λιβάνια, Παντάκη! Ο Παπαθεοδώρου είναι ακόμη, έξω από το γραφείο σου. Τι περιμένεις για να του μιλήσεις; Να μπει μέσα ουρλιάζοντας; Από όσο τον ξέρω, δεν θα το κάνει»!
«Μάζευα τις σκέψεις μου»…
«Ελπίζω να τέλειωσες. Γιατί θέλω τώρα, κατάλαβες; Τώρα! Να ανοίξεις την πόρτα σου και να του πεις, παρακαλώ περάστε. Και ύστερα, να του μιλήσεις για τη δολοφονία της κόρης του».
«Κι όταν θα με ρωτήσει ποιος είναι ο δράστης, τι θα του πω Κατερίνα»;
«Ότι βρισκόμαστε στα ίχνη του κι ότι πολύ σύντομα θα έχεις νέα».
«Ωραία… Τι καλές που είστε, εσείς οι γυναίκες, στα ψέματα»…
«Κι εσείς οι άνδρες, δεν πάτε πίσω»…
«Δεν σου είχα πει ποτέ ψέματα, Κατερίνα».
«Όσο ήμασταν παντρεμένοι»…
«Φυσικά»…
«Κι ο Κώστας»;
«…»
«Λέω, κι ο Κώστας»;
«Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, Κατερίνα κι οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους»…
«Μάλιστα. Σήκω, τώρα κι άνοιξε στον άνθρωπο που περιμένει»…
«Μάλιστα»!
Ο Παντάκης έκλεισε το τηλέφωνο και σηκώθηκε από την πολυθρόνα του. Περπάτησε προς την πόρτα του γραφείου του. Διόρθωσε, χωρίς λόγο, την καρέκλα επισκέπτη. Την τράβηξε λίγο πιο μακριά από το γραφείο του. Έπειτα, άνοιξε την πόρτα, κοίταξε τον Παπαθεοδώρου και του είπε:
«Περάστε σας παρακαλώ»…
Ο Παπαθεοδώρου φαινόταν δέκα χρόνια πιο γέρος, από την τελευταία φορά που εμφανίστηκε στη Βουλή. Ο Παντάκης προσπαθούσε να θυμηθεί για ποιο λόγο είχε απασχολήσει τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών σταθμών. Δεν του ερχόταν, όμως, το παραμικρό. Θα ήταν καμία ηλίθια ερώτηση προς κάποιον υπουργό, που στάθηκε αφορμή να γίνει κανένας καβγάς. Διαφορετικά, τα κανάλια δεν θα έκαναν τον κόπο να δείξουν ούτε πέντε δευτερόλεπτα από τη Βουλή… Έδειξε στον βουλευτή την καρέκλα επισκέπτη και ο ίδιος κατευθύνθηκε στην καρέκλα του γραφείου του.
Πλέον, ο Παπαθεοδώρου τον κοιτούσε κατάματα. Τη γνώριζε αυτήν την έκφραση. Ήταν αυτό που φοβόταν… Σαν να το άκουγε:
«Τι νέα έχουμε»;
«Τίποτα. Δεν έχουμε ιδέα ποιον ψάχνουμε, αν ο δολοφόνος είναι ένας, αν είναι δύο, αν άλλος τη μαχαίρωσε, άλλος την πέταξε στο δρόμο, άλλος την παρέσυρε με το αυτοκίνητο, άλλος την τσιμέντωσε και την πέταξε στη θάλασσα. Ή, αν όλα αυτά, τα έκανε ο ίδιος άνθρωπος»…
Θα μπορούσε να τα είχε πει αυτά, αν ο Παπαθεοδώρου τον είχε ρωτήσει «τι νέα έχουμε». Αλλά ο βουλευτής, δεν είχε βγάλει άχνα. Καθόταν εκεί, μικροσκοπικός μέσα σε ένα τεράστιο κοστούμι, ζαρωμένος, ανίσχυρος, με μάτια θολά και υγρά, με μύτη κόκκινη, με τα χέρια δεμένα στα γόνατα, ελαφρά σκυφτός, να τον κοιτάζει στα μάτια χωρίς να μιλάει. Έπρεπε να ανοίξει εκείνος την κουβέντα:
«Κύριε Παπαθεοδώρου, τα συλληπητήριά μου, κατ αρχήν…»
«Ευχαριστώ…»
Η φωνή του βουλευτή ίσα που ακούγονταν. Έσβηνε μετά την πρώτη συλλαβή.
«Ξέρω ότι σας είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να σας ενημερώσω κι έπειτα θα ήθελα να απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις»…
Του είπε ό,τι γνώριζε. Όσα του είχε πει ο ιατροδικαστής. Ότι αναζητούσαν ένα αυτοκίνητο, ένα μαχαίρι, το κατάστημα από όπου είχαν προμηθευτεί οι δράστες το τσιμέντο… Απέφυγε να του πει ότι δεν είχαν τίποτα στα χέρια τους, αλλά δεν είπε πως, ήταν θέμα ημερών, η σύλληψη των δραστών. Προσπάθησε να είναι όσο ειλικρινής γινόταν. Όταν τελείωσε με τα λιγοστά στοιχεία που είχε να πει, άρχισε τις ερωτήσεις.
«Θα ήθελα να μου πείτε τους εχθρούς σας, κύριε Παπαθεοδώρου»…
«Πιστεύετε ότι η δολοφονία της κόρης μου έχει σχέση με ΄μένα»;
«Δεν πιστεύω τίποτα. Ερευνώ… Γι αυτό, αν θέλετε… Αν μπορείτε…»
«Ναι, φυσικά… Κοιτάξτε… Όπως είναι φυσικό, ένας βουλευτής έχει και φίλους, έχει και αντιπάλους…»
«Σίγουρα, όμως, δε θα έφθαναν στο φόνο οι πολιτικοί σας αντίπαλοι… Ενώ κάποιος άλλος…»
«Ναι… Σωστά. Κοιτάξτε… Τελευταία μου είχαν γίνει καταγγελίες ότι επιχειρηματίας, φίλος υπουργού, είχε χρηματοδοτήσει την προεκλογική του εκστρατεία…»
«Ναι, αλλά είστε κυβερνητικός βουλευτής…»
«Κυβερνητικός, δε λέω… Αλλά και πρώην πρόεδρος της επιτροπής διαφάνειας του κόμματος. Δε θα δεχόμουν παράσιτα στην κυβέρνηση, κύριε Παντάκη»…
«Επιθεωρητής…»
«Ναι, συγνώμην. Επιθεωρητά… Δε θα δεχόμουν παράσιτα πουθενά…»
«Αυτή, ήταν, λοιπόν, η ερώτηση που καταθέσατε…»
«Επερώτηση…»
«Ναι, συγνώμην… Η επερώτηση που καταθέσατε; Αφορούσε τα χρήματα που δόθηκαν στον υπουργό, από τον συγκεκριμένο επιχειρηματία»;
«Μάλιστα»…
«Και τι έγινε»;
«Ορίστε»;
«Λέω… Πού το μεμπτόν; Όλοι έχετε φίλους που σας δίνουν χρήματα κι έπειτα ζητούν χάρες»…
«Σας παρακαλώ! Δε σας επιτρέπω»!
«Δεν ήθελα να σας προσβάλω. Και συγνώμην, αν έγινε κάτι τέτοιο. Όμως, ο κόσμος, η κοινή γνώμη, έχει τέτοια εντύπωση».
«Άλλο είναι να σου προσφέρει, κάποιος επιχειρηματίας, έναν χώρο να κάνεις μια ομιλία σου, να σου τυπώσει δωρεάν τις αφίσες σου, να σε βοηθήσει με τέτοιον τρόπο κι άλλο να ξεπλύνει χρήμα, κύριε Παντάκη. Συγνώμην… Επιθεωρητά Παντάκη»…
«Δηλαδή ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας ξέπλενε χρήμα, μέσω του υπουργού»;
«Είχα αυτές τις καταγγελίες»…
«Και ποιος είναι ο υπουργός και ποιος ο επιχειρηματίας»;
«Ο Μαρίνος Κωνσταντίνου κι ο Κώστας Χατζηαναγνώστου. Ο υπουργός Δασών και Περιβάλλοντος και ο γνωστός επιχειρηματίας».
«Ο γνωστός επιχειρηματίας, με τις άγνωστες επενδύσεις…»
«Βλέπω ότι είστε καλά πληροφορημένος»…
«Ε, δεν είναι και κάτι που το ξέρουν λίγοι… Ο Χατζηαναγνώστου είναι ιδιοκτήτης ομάδας και σε κόντρα με τους οργανωμένους φιλάθλους. Από τη μέρα που ανέλαβε τον Ανίκητο, μας απασχολεί συνεχώς»…
«Η αλήθεια είναι ότι οι φίλαθλοι του Ανίκητου τον αγαπούν και τον λατρεύουν σα Θεό…»
«Δεν είναι και λίγο για αυτούς να βλέπουν αστέρια του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου στην ομάδα τους… Ο Χατζηαναγνώστου δε λυπήθηκε τα έξοδα, για να φέρει πρώτα ονόματα στη Θεσσαλονίκη»…
«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα»…
«Ναι, σίγουρα. Όμως, αναρωτιέμαι: Τι στοιχεία έχετε»;
«Την καταγγελία του…»
«Δε με καταλάβατε… Για να πλησιάσω αυτόν τον άνθρωπο, θέλω στοιχεία. Δεν έχω βουλευτική ασυλία εγώ, να τον κατηγορώ και να μη μου κάνουν τίποτα»…
«Κύριε Παντάκη, τι παραπάνω να κάνουν σε σας, από αυτό που έκαναν σε ΄μένα; Σκότωσαν το παιδί μου»…
Εκεί ήταν που ο Παντάκης ήθελε να ανοίξει η γη, να τον καταπιεί…

Συνεχίζεται…

Γυναικείες ψυχές

2008-04-23T03:58:00.000-07:00

Πήγαινε πάνω – κάτω στο δωμάτιο. Όποτε ήθελε να σκεφτεί ο Θάνος, έκανε την ίδια διαδρομή: Βορεινός τοίχος, νότιος τοίχος, σε πέντε βήματα. Κι έπειτα, όταν είχε βρει τη λύση, στεκόταν στη μέση του δωματίου, κοιτούσε στα μάτια όποιον βρισκόταν απέναντί του κι έλεγε:

«Ζάχαρη»!

Είχαν περάσει δύο ώρες και η μαγική λέξη δεν είχε βγει από τα χείλη του. Ο Γιώργος ανησυχούσε ιδιαίτερα. Μπορεί ο Θάνος να ήταν πιο σωματώδης από αυτόν, να μπαινόβγαινε στα γυμναστήρια, να έκανε δυο ώρες διάδρομο τη μέρα και δεν ξέρω ΄γω πόσες φορές τη βδομάδα πάουερ πλέιτ, όμως ήταν κι αυτός που διέθετε το μυαλό. Ο Γιώργος, με το που περνούσαν τέσσερις – πέντε ώρες χωρίς να σνιφάρει λίγο, ήταν σα χαμένος.

Τέσσερις; Πέντε; Και πολλές είπα… Ήδη ήθελε να πέσει με τα μούτρα σε ένα βουνό κόκα. Όπως ο Πατσίνο, στο «Σημαδεμένο». Να μπορούσε, τώρα, αυτήν τη στιγμή, να γίνει ο Τόνι Μοντάνα! Με το οπλοπολυβόλο στο χέρι, να αδειάσει δυο κιλά κόκα στο γραφείο του και να βουτήξει όπως το μωρό στη φρουτόκρεμα.

Τα χέρια του ίδρωναν, οι πόνοι στο στομάχι γίνονταν πιο ισχυροί. Σουβλιές που έρχονταν κι έφευγαν. Το κεφάλι γύριζε. Έπρεπε να σνιφάρει για να ησυχάσει. Και μόνον ένας τρόπος υπήρχε: Να βρουν τη λύση στο πρόβλημά τους.

«Αν ρωτούσαμε την Τίνα…»

Ο Θάνος σταμάτησε απότομα τη διαδρομή τοίχος – τοίχος και τον κοίταξε με το βλέμμα του βελισσοράπτορα στο Τζουράσικ Παρκ.

«Η Τίνα… Ναι… Πώς δεν το είχα σκεφτεί; Αυτή η καριόλα μένει Πανόραμα. Πήγαινε στο κολλέγιο. Κόβω τ’ αρχίδια μου ότι και η άλλη η σκρόφα πήγαινε στο ίδιο κολλέγιο. Ή, θα ήταν γραμμένες στην ίδια μασονική οργάνωση… Μπράβο ρε Τζώρτζη»!

Ξαφνικά, από μαλάκας και μουνί, είχε γίνει, πάλι ο Τζώρτζης. Δεν ήταν, όμως, καθόλου σίγουρος ότι η λύση «Τίνα» ήταν η καλύτερη. Ο Θάνος, σε τέτοιες ιστορίες, ήταν αδίστακτος. Ξεφορτωνόμαστε όποιον μας γίνεται βάρος. Αν η Τίνα τους βοηθούσε, ηθελημένα ή άθελά της, όλα καλά. «Ζάχαρη»! Αν έκανε χικ, μικ, θα τη βρίσκανε κι αυτήν σε κανένα χαντάκι… Και η μικρή τον γούσταρε. Μοίραζε κόκα μαζί του. Του έβρισκε πελάτες. Ήταν η ίδια, η καλύτερη πελάτισσα, για να μοιράζει στα γρήγορα το εμπόρευμα ο ίδιος. Ακόμη κι αν της έλεγε να πηδηχτεί με κάποιο ματσό πρεζόνι, θα το έκανε. Το είχε, ήδη, μετανοιώσει. Είχε πετάξει το όνομα για να σταματήσουν να σκέφτονται και να σνιφάρουν σαν άνθρωποι. Αλλά…

«Μήπως, όμως, μπλέκονται πολλοί, έτσι ρε Θάνο»;

«Το καβλάκι είναι τυφλό για σένα, φιλαράκι. Και στη φωτιά να της πεις να πηδήξει, θα το κάνει. Και δεν πρόκειται να βγάλει μιλιά, γιατί ξέρει ότι, διαφορετικά, θα σε δει πίσω από τα σίδερα. Η, στο χώμα. Για διάλεξε…»

«Κανείς δε θέλει να πεθάνει, Θάνο»…

«Όπα το αγόρι μου! Αυτό λέω κι εγώ. Έλα, τσάκω…»

Έβγαλε από τη συρταριέρα της κρεβατοκάμαρας ένα φιξάκι και του το πέταξε. Ο Γιώργος το ΄πιασε στον αέρα. Κοίταξε δεξιά, αριστερά, για κανέναν καθρέπτη. Βρήκε αυτόν που είχαν χρησιμοποιήσει το βράδυ με τις γκόμενες. Άδειασε την κόκα στον καθρέπτη κι έκανε τρεις γραμμές, με την πιστωτική του. Στα γρήγορα έστριψε, καλαμάκι, ένα 5άευρω. Ρούφηξε τις δύο γραμμές κι έδωσε την τρίτη στο Θάνο.

«Δικές σου, ρε. Και οι τρεις. Άντε! Σου ΄φεξε».

Ρούφηξε και την τρίτη…

-----------------------

Ο Παντάκης είχε πλησιάσει την Πρήχα, λες και ήθελε να την φιλήσει. Ακουμπούσε με το χέρι του στον τοίχο κι είχε γύρει προς το αυτί της. Εκείνη είχε σταυρώσει τα χέρια κι ακουμπούσε στον τοίχο με τον δεξιό της ώμο. Τον άκουγε προσεκτικά και τον κοιτούσε στα μάτια. «Ερωτική σκηνή», θα μπορούσες να υποθέσεις. Ναι, αν ήταν διαφορετικό το ύφος τους: Το βλέμμα τους ήταν σκοτεινό. Κι αν ήταν διαφορετικό το μέρος. Ποιος μπορεί να δει τον άλλον ερωτικά στους διαδρόμους του νεκροτομείου;

«Γι αυτό σου λέω… Πάνε στο βουλευτή και πες τα»…

«Να πω τι, ρε Μίλτο; Τι από όλα; Ότι, ξέρετε, η κόρη σας ήταν ένα πρεζόνι; Ότι τη σκότωσαν με τρεις μαχαιριές; Ότι τη χτύπησε ένα αυτοκίνητο, μάλλον suv; Ότι δεν ξέρουμε ούτε τον προμηθευτή της, ούτε το δολοφόνο της, ούτε το μαλάκα που τη χτύπησε; Ότι όλη η φάση θυμίζει μαφία; Τι να πω σε έναν πολιτικό από όλα αυτά»;

«Ξέρω ΄γω… Δεν ξέρω ρε Κατερίνα. Έχει, όμως, δικαίωμα να μάθει τι έγινε με την κόρη του»…

«Και ποιος μου λέει ότι δεν είναι μπλεγμένος κάπου; Όλη η ιστορία θυμίζει μαφία».

«Κοίταξέ τον…»

Η Πρήχα γύρισε με τρόπο. Ο Θεόφιλος Παπαθεοδώρου καθόταν, ήσυχα, κοιτάζοντας τον πράσινο τοίχο απέναντί του, στην πλαστική καρέκλα του διαδρόμου. Δίπλα του στεκόταν όρθιος ο αστυνομικός-φρουρός του. Μια ντουλάπα κοντά δύο μέτρα κι 140κιλά. Ο βουλευτής φαινόταν συντετριμμένος. Ο Παντάκης συνέχισε:

«Είναι κομμάτια. Αν ήταν άλλος, θα είχε ξεσηκώσει τον κόσμο. Δυο ώρες τώρα κάνουμε νεκροτομή στην κόρη του. Την κόψαμε κομματάκια. Θα του δώσουμε, πίσω, ένα κορμί ραμμένο σαν τη νύφη του Φρανκενστάιν. Κι αυτός δεν έχει βγάλει κουβέντα. Τον κόβεις για μαφιόζο»;

«Η όλη φάση μου κάνει για κάτι οργανωμένο, Μίλτο. Φόνος, μόλις τρεις μαχαιριές… Μετά τσιμεντάρισμα, στο ενδιάμεσο ένα τροχαίο. Τι σου φαίνεται λογικό από όλα αυτά; Αν ήταν φόνος ανάμεσα σε πρεζόνια, οι μαχαιριές θα ήταν αδύναμες. Αν ήταν φόνος μεταξύ εραστών, οι μαχαιριές θα ήταν περισσότερες. Το τσιμεντάρισμα το κάνουν τα συνδικάτα του εγκλήματος…»

«Ποιο τσιμεντάρισμα ρε συ, Κατερίνα; Αυτοί δεν ήξεραν τι έκαναν… Το τσιμέντο διαλύθηκε σε λίγες ώρες και το πτώμα επέπλεε στο Θερμαϊκό μαζί με τα αστικά λύματα. Τι μαφία μου λες τώρα… Ήθελαν να σκεπάσουν το έγκλημα…»

«Και το τροχαίο; Γιατί τον άκουσες τον ιατροδικαστή. Πρώτα τη σκότωσαν με το μαχαίρι και, νεκρή, την πέταξαν στις ρόδες του τζιπ»…

«Δεν ξέρω! Αν τα ήξερα όλα αυτά, θα είχα συλλάβει και τους δολοφόνους»!

«Τους… Είδες; Κι εσύ βάζεις πληθυντικό. Γι αυτό σου λέω: Τι στο διάολο να του πω»;

«Πες ό,τι θες. Εσύ είσαι η γενική αστυνομική διευθύντρια»…

«Λες μαλακίες. Τώρα το θυμήθηκες ότι είμαι ανώτερή σου; Γιατί σε άλλες στιγμές»…

«Στιγμές αδυναμίας»!

«Στιγμές μαλακίας! Και μην τολμήσεις να ξαναχτυπήσεις την πόρτα μου για υπόθεση προσωπική! Κατάλαβες; Κάλεσε τώρα τον Σταύρου»!

«Γιατί τον Σταύρου»;

«Ψυχολόγος είναι, αυτός ξέρει τι θα πει»!

Του γύρισε την πλάτη και κίνησε προς την έξοδο. Προς την κατεύθυνση του βουλευτή. Εκείνος σηκώθηκε αργά. Την πλησίασε. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα.

«Κυρία Πρήχα…»

Τον έκοψε απότομα:

«Ναι, κύριε Παπαθεοδώρου… Καταλαβαίνω την αγωνία σας, αλλά ο ιατροδικαστής δεν έχει ολοκληρώσει, ακόμη. Δεν έχει σαφή άποψη, καταλάβατε»;

«Μα, άλλα μου είπε εκείνος… Μου είπε ότι θα με ενημερώσετε εσείς»…

«Σας είπε ότι θα σας ενημερώσει η αστυνομία. Θα σας ενημερώσουμε, λοιπόν, σύντομα. Το πολύ σε μισή ώρα, θα είναι εδώ ο αστυνόμος Α Σταύρου. Αυτός θα σας τα πει».

«Καλώς»…

Χώθηκε, πάλι, στον πόνο του. Σωριάστηκε στο πλαστικό κάθισμα και κάρφωσε το βλέμμα στον πράσινο τοίχο. Η ντουλάπα στα αριστερά του, κινήθηκε πίσω από την Πρήχα.

«Κυρία γενικέ»…

Βρίσκονταν, ήδη, στο προαύλιο. Η Πρήχα γύρισε και κοίταξε τον σωματοφύλακα. Ο Μάκης Τριάδης ήταν παλιός της γνωστός, από την εποχή των ΜΑΤ.

«Έλα ρε Μάκη…»

«Κυρία γενικέ, έχει δικαίωμα να μάθει… Ήταν η κόρη του»!

«Ναι, ρε Μάκη. Έχεις δίκιο. Έχει δίκιο. Αλλά να μάθει τι; Μήπως ξέρουμε τι έγινε»;

«Τι θέλετε να πείτε»;

«Πάνε μίλησε με τον Παντάκη. Αυτός έχει την έρευνα. Διαφορετικά, περίμενε τον ψυχολόγο»…

«Ο Παντάκης δε μιλάει ούτε στον εαυτό του. Τι να λέμε, τώρα»…

«Ίσως σε αυτήν τη φάση να μιλήσει, Τριάδη. Ίσως»…

Μπήκε στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο κι έφυγε… Η ντουλάπα ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα…

--------------------

Νύχτωνε. Ο Γιώργος, στο σπίτι του, μια μεζονέτα στο δρόμο που συνδέει την Περαία με τον Τρίλοφο, μέσα στις ερημιές, ετοιμαζόταν. Θα πήγαιναν στο κλαμπ. Θα έβρισκαν την Τίνα. Είχε πάρει μια μυτιά, είχε αλλάξει ρούχα. Τα άλλα, εκείνα που είχε χρησιμοποιήσει στο τσιμεντάρισμα της μικρής, τα είχε κάψει, σε ένα βαρέλι, στην αυλή. Γείτονες δεν υπήρχαν σε απόσταση αρκετών εκατοντάδων μέτρων, για να διαμαρτυρηθούν. Η διπλανή μεζονέτα ήταν, ακόμη, απούλητη. Δεν τον είχε δει κανείς. Κανείς δεν ήξερε ποιος έμενε σ εκείνο το σπίτι. Μόνον ότι οδηγούσε ένα suv.

«Γαμώ το»!

Έπρεπε να το ξεφορτωθεί αυτό το αυτοκίνητο. Αλλά πώς; Και με ποιο αυτοκίνητο θα έκανε τη μεταφορά; Περίμεναν φορτίο. Τότε σκέφτηκε την Άννα. Έβγαλε το κινητό του και σχημάτισε τον αριθμό.

«Ναι…»

Όποτε άκουγε τη φωνή της, του κόβονταν τα πόδια. Όσο ερωτευμένη ήταν η Τίνα με αυτόν, τόσο και περισσότερο ερωτευμένος ήταν εκείνος με την Άννα.

«Άννα…»

Την άκουσε να ξεφυσάει. Δε μίλησε…

«Όχι πάλι, ρε Γιώργο…»

«Θέλω να σε δω…»

«Τα ΄χουμε πει αυτά…»

«…»

«Γιώργο»;

«…»

«Μην κάνεις σαν παιδί»…

«Εσύ με κάνεις παιδί, Άννα. Μαζί σου, νοιώθω παιδί. Ακόμη κι όταν μιλάμε στο τηλέφωνο, νοιώθω παιδί. Νοιώθω πως δεν έγινε τίποτα, πως ζούμε, ακόμη, στο Λιτόχωρο και τρέχουμε, χέρι – χέρι, προς το φαράγγι του Ενιπέα και μας κυνηγάει η μάνα σου…»

«Σταμάτα»…

«Κι ύστερα κόβει μια βίτσα από ένα δένδρο και παίρνει το δρόμο για τον μύλο…»

«Σταμάτα… σταμάτα…»

«Κι εκεί, σκύβω, σε φιλάω…»

«Σταμάτα, Γιώργο, σε παρακαλώ»…

«…και σου λέω: Δε θα σ αφήσω ποτέ. Εσύ»;

«Γιώργο… Μην κολλάς»…

«Είχες πει ότι κι εσύ δε θα μ΄ άφηνες, Άννα»…

«Γιώργο»…

«Δεν το ΄κανες, όμως»…

«Γιώργο, δεν είναι ώρα…»

«Θέλω μια ώρα αθωότητας, Άννα»…

«Σε…»

«Μπορώ»;

«Σε παρακαλώ»…

«Μισή… Μισή ώρα. Έτσι. Να κάτσουμε ο ένας απέναντι στον άλλον και να βλέπω τα μάτια σου. Όπως την άλλη φορά»…

«Ξέρεις ότι όλο αυτό δε βγάζει πουθενά»…

«Έχω ανάγκη το βλέμμα σου»…

«…»

«Άννα»;

«…»

«Τι…»

«Σε μισή ώρα να είσαι εδώ. Για ένα μισάωρο, ακούς; Θα φύγεις μόνος σου σε ένα μισάωρο. Και δε θα πούμε κουβέντα»!

«Ναι! Ναι, Άννα… Όπως την άλλη φορά»…

«Δεν σου κάνει καλό, αυτό, ρε Γιώργο…»

«Δεν πειράζει… Για μισή ώρα. Έρχομαι».

«Καλά. Γεια».

Έκλεισε με μια αργή κίνηση το κινητό. Βυθίστηκε στην πολυθρόνα. Σε μισή ώρα θα ήταν στης Άννας. Για μισή ώρα. Κι έπειτα; Είχε δίκιο η Άννα, το ΄ξερε καλά. Δεν του έκανε καλό όλη αυτή η ιστορία. Είχε πάρει το θάρρος που χρειαζόταν. Το αποφάσισε: Δε θα πήγαινε από της Άννας. Θα πήγαινε, γραμμή στο κλαμπ.

Συνεχίζεται…

O πίνακας Soul of a Woman, είναι του Aμερικανού Albert Fennel

Τα δύο σχέδια

2008-04-23T03:57:00.001-07:00

Καθόταν στη μέση του δωματίου. Όρθιος. Προσπαθούσε να συνέλθει.
«Λοιπόν, βάλτα κάτω: Τι έχεις; Δυο γκόμενες τίγκα στο ποτό και στην κόκα, που θέλουν να πάνε σπίτια τους, πάνω. Έναν Θάνο που σε βοήθησε να τσιμεντάρεις ένα πτώμα, επίσης τίγκα στο ποτό και στην κόκα, επίσης πάνω. Ένα πτώμα που ήταν γκόμενα και το έκανες εσύ πτώμα, όταν το παρέσυρες με το suv, στου πούτσου το ανάθεμα, κάπου σε μια ακτή, μάλλον κοντά εκεί που το πέταξες παρέα με το φιλαράκι. Έναν βουλευτή που ψάχνει την κόρη του. Κι όλη τη μπατσαρία που ψάχνει εσένα…»
Και που τα είχε βάλει κάτω τι έγινε, δηλαδή; Ήταν στο μηδέν. Όπως άρχισε. Όπως η ζωή του. Μια ζωή πάτος. Αυτό που έπρεπε να κάνει, πρώτα από όλα, ήταν να ξυπνήσει το Θάνο. Και να μη μάθουν οι γκόμενες πως είχαν σχέση με το πτώμα.
Ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα. Ο Θάνος κοιμόταν του καλού καιρού. Οι γκόμενες, όμως, είχαν ξυπνήσει και ντύνονταν. Η ψηλή του χαμογέλασε. Η άλλη τον κοιτούσε λες και, εκτός από την ίδια και τη φίλη της, είχε γαμήσει και τη μάνα της. Ή, μάλλον, τον πατέρα της.
«Τι θες μωρή»;
«Δε μας χέζεις, ρε»;
«Άλλα τις, βίτσια…»
Μπήκε στη μέση η ψηλή:
«Έλα, μυαλό δε βάζετε εσείς… Τι φαγώνεστε»;
Της απάντησε:
«Ό,τι γουστάρουμε θα κάνουμε. Τραβάς κάνα ζόρι»;
«Ωχ μωρέ μαλάκα… Δεν πα να βγάλετε και τα μάτια σας»;
«Αυτό το κάναμε χθες. Χαμπάρι δεν πήρες»;
Τον πλησίασε, πάλι, η κοντή. Είχε βάψει, ξανά, τα χείλη της, με εκείνο το σκούρο κραγιόν και τα είχε μεταμορφώσει σε μια παλιά πληγή:
«Κοίτα… Σαν πολλά μας τα πες. Γουστάραμε να σας γαμήσουμε και σας γαμήσαμε. Η κόκα ήταν καλή, τα ποτά το ίδιο. Τέλειωσε τώρα»!
Απάντησε αμέσως:
«Αυτό λέω κι εγώ! Τέλειωσε τώρα. Σνιφάραμε, γίναμε γκολ, γίναμε πίτα, ξεσκιστήκαμε, τέλειωσε! Το βουλώνουμε όλοι και πάμε στα σπιτάκια μας…»
«Να πα να γαμηθείτε όλοι! Ούτε στο σπίτι του δεν μπορεί να κοιμηθεί κανείς»!
Ο Θάνος είχε ξυπνήσει. Απόλυτα φυσικό. Με τόση φασαρία, έπρεπε να είχε ρουφήξει τη μισή Κολομβία, για να μην καταλάβει το παραμικρό. Έπρεπε να του το πει:
«Μαλάκα, πρέπει να μιλήσουμε»…
«Καλημέρα λέει ο κόσμος»…
«Θα σου πω και καλημέρα, αν και δεν το βλέπω. Τέλος πάντων, πιες καφέ, εγώ πάω τις γκόμενες παρακάτω, να πάρουν ταξί».
«Κάλεσε ένα ταξί ρε μαλακισμένο… Πού θα τρέχεις τώρα»…
Τι να του έλεγε; Ότι δε θέλει ταξί εκεί πάνω, επειδή δε θέλει μάρτυρες; Σκέφτηκε λίγο. Βρήκε μια δικαιολογία, την ξεστόμισε:
«Ρε συ, άκου που σου λέω… Οι γκόμενες ήταν σπαθί. Τούμπανα και οι δύο. Ξηγήθηκαν καλά. Πίπα ο Θάνος; Πίπα οι μικρές. Πίσω πόρτα ο Θάνος; Πίσω πόρτα κι οι μικρές. Και τώρα θα τις παρατήσουμε στη μέση του πουθενά»;
Είχε πλησιάσει και μιλούσε στο αυτί του Θάνου, ψιθυριστά.
«Ρε συ, πολύ ψυχοπονιάρης δε μας έγινες; Και τι ψου ψου ψου είναι αυτά μέσα στο αυτί μου; Για γκόμενα με πέρασες»;
«Λοιπόν, τις πάω πιο κάτω»…
«Δεν πα να τις γαμήσεις ξανά… Ούτε με νοιάζει».
«Σε πέντε είμαι πίσω»...
«Έφτυσα»!

----------------

Ο Παντάκης παρακολουθούσε τον ιατροδικαστή Ναστούλη να τεμαχίζει το –άλλοτε- ωραίο κορμί της Ντίνας Παπαθεοδώρου με τα επιδέξια χέρια του. Άνοιξε το θώρακα με ένα ειδικό εργαλείο, που έμοιαζε με γρύλο αυτοκινήτου. Έβγαλε την καρδιά και τη ζύγισε σε μία ζυγαριά που θύμιζε μανάβικο σε λαϊκή και κρεμόταν πάνω από τον πάγκο, όπου είχαν ξαπλώσει το πτώμα. Με τον ίδιο τρόπο έβγαλε ένα – ένα τα ζωτικά όργανα της κοπέλας.
Ό,τι έκανε, το φώναζε, για να γράφει ένα παλιό μαγνητόφωνο που χρησιμοποιούσαν. Το μικρόφωνο κρεμόταν από το ταβάνι, δίπλα στη ζυγαριά.
Ο χώρος είχε πράσινο πλακάκι στον τοίχο, άσπρο πλακάκι στο πάτωμα, λερωμένο από αίμα γύρω από τον πάγκο και κάτασπρο φως φθορισμού. Μύριζε απελπιστικά φορμόλη και πτωμαϊνη.
Τα μάτια του Παντάκη τρεμόπαιζαν. Θυμόταν πώς, πάνω στον ίδιο πάγκο, είχαν ανοίξει το πτώμα του φίλου του. Ήταν το τρίτο, εκείνη τη μέρα. Πρώτα ο δολοφόνος, μετά η Ελένη κι έπειτα ο Κώστας… Τίναξε το κεφάλι του, δεξιά αριστερά, να φύγει η εικόνα από το μυαλό.
«Μια ώρα μιλάω, εις ώτα μη ακουόντων…»
Μπροστά του στεκόταν ο Ναστούλης. Είχε το ύφος του ανθρώπου που δεν του έδινε κανείς σημασία…
«Συγνώμη, γιατρέ… Σκεφτόμουν… Σκεφτόμουν πώς θα το πω στον πατέρα της. Περιμένει από έξω, ξέρεις»…
«Βάλε την Πρήχα να του το πει. Γυναίκα είναι, μπορεί καλύτερα. Οι γυναίκες λένε σκληρά πράγματα, αλλά τις συγχωρούμε. Ίσως επειδή δεν μπορούμε να της ρίξουμε μια μπουνιά στη μύτη, να γεμίσει αίματα»!
Άρχισε να γελάει. Το χιούμορ του ιατροδικαστή δεν ήταν και το καλύτερο. Ταίριαζε με το χώρο…
«Δεν είναι δουλειά της γενικής αστυνομικής διευθύντριας να αναγγέλλει θανάτους»…
«Ούτε δική σου, Παντάκη. Βάλτε τον ψυχολόγο της αστυνομίας να το πει. Ξέρει καλύτερα. Δουλειά σου είναι να με ακούς»…
«Είμαι όλος αυτιά»!
«Φίλε μου, όπως σου είπα από την πρώτη στιγμή: Ο θάνατος επήλθε από τις μαχαιριές. Η πρώτη, στην πλάτη, δεν ήταν θανατηφόρα. Οι άλλες τρεις, όμως… Ειδικά αυτή στην καρδιά, έσχισε στα δυο την κοιλία, πήρε μαζί αορτές, αρτηρίες, ένα μέρος του πνεύμονα… Δε χρειαζόταν άλλη. Όπως, όμως, φαίνεται, την κάρφωσε άλλες δύο φορές. Να μην τα ξαναλέω»…
«Και οι μώλωπες; Τα κατάγματα; Οι εκδορές; Προηγήθηκε πάλη»;
«Τίποτα απολύτως δεν προηγήθηκε. Ούτε κατάλαβε πώς και γιατί πέθανε. Όλα αυτά έγιναν μετά. Ήταν νεκρή όταν την έσερναν δεξιά κι αριστερά. Κι ακόμα πιο νεκρή, όταν την τσιμέντωσαν και την πέταξαν στη θάλασσα. Και είμαι σίγουρος ότι ήταν θύμα τροχαίου».
«Έτσι εξηγούνται τα ίχνη στην άμμο…»
«Τίποτα δεν εξηγείται έτσι… Δεν την έσυρε στην άμμο το αυτοκίνητο. Ό,τι κόκκο άμμου είχε πάνω της, ήταν μετά που την ξέβρασαν τα κύματα. Τη χτύπησαν στην άσφαλτο. Αλλά όταν τη χτύπησαν, ήταν νεκρή».
«Μου τα ΄χεις κάνει, σκατά».
«Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο, Παντάκη. Για πες μου, τώρα: Γιατί δεν είπατε κουβέντα για τις μαχαιριές στον Τύπο; Άκουσα όλα τα κανάλια. Όλοι λένε για τροχαίο»…
«Δεν είναι ανάγκη να ξέρει ο Τύπος για το έγκλημα. Κόρη βουλευτή ήταν. Άσε να ψάξουμε, πρώτα, να βρούμε κανένα στοιχείο κι έπειτα λέμε κάτι παραπάνω».
«Τότε, καλά θα κάνεις να μιλήσεις με τον Παπαθεοδώρου»…
«Γι αυτό σου λέω… Ποια Πρήχα και ποιος ψυχολόγος… Εγώ θα βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά».
Ο ιατροδικαστής ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του Παντάκη:
«Ξέρεις ποιον έπρεπε να έχεις μαζί σου σ αυτήν την υπόθεση»;
«Ξέρω»…
«Είναι υπόθεση για δύο, Παντάκη… Για κολλητάρια»…

-----

«Είναι υπόθεση για δύο, Θάνο… Για κολλητάρια»…
Ο Θάνος είχε μείνει κάγκελο. Άκουγε τον Γιώργο να εξιστορεί τι είχε δει στην τηλεόραση και σα να του είχε κοπεί η φωνή. Ο Γιώργος είδε κι απόειδε ότι ο κολλητός δεν έλεγε κουβέντα και συνέχισε:
«Στο κάτω – κάτω της γραφής, κανείς δε μας είδε. Ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα. Σιγά μη μας βρούνε»…
Προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο άλλος γύρισε και τον κοίταξε με βλέμμα – υγρό άζωτο.
«Πάρε το Γιάννη»…
«Το Γιάννη; Και τι να του πω ρε Θάνο; Σκοτώσαμε μια κοπέλα…»
«…Σκότωσες…»
«…Σκότωσα, ΟΚ. Σκότωσα. Σκότωσα μια κοπέλα με το αυτοκίνητο, δες αν είναι η κόρη του βουλευτή, του υπουργού, τι σκατά είναι αυτός; Είναι μπάτσος ο Γιάννης, ρε Θάνο»…
«Δικός μας μπάτσος»…
«Δικός μας, ξεδικός μας, είναι μπάτσος. Άλλο να κάνει τα στραβά μάτια για την κόκα και να μας λέει πότε περνάει η δίωξη από τα λημέρια μας, άλλο να μας καλύψει για φόνο»…
«Μπάτσος που τα άρπαξε μια φορά, θα τα αρπάζει για πάντα, Γιωργάκη»…
«Συμφωνώ, αλλά»…
«Πάρε τον»!
Η φωνή του Θάνου πρέπει να ακούστηκε ως το κέντρο της πόλης. Δε σήκωνε άλλο χαβαλέ. Έβγαλε το κινητό του κι έψαξε στο ευρετήριο. Βρήκε το τηλέφωνο του Γιάννη και κάλεσε:
«Τζόνι»…;
…
«Ναι, ρε! Ο Γιώργος! Πώς πάει»;
…
«Σώπα! Τόση δουλειά έπεσε»;
…
«Δεν είδα… Τι…;»
…
«Α…» …
«Μάλιστα…»
…
«Καλά ρε συ, σ αφήνω τότε. Τα λέμε…»
…
«Ναι, το βράδυ θα είμαι στο κλαμπ, ΟΚ. Γεια»!
Έκλεισε το τηλέφωνο και το ΄βαλε στην τσέπη του παντελονιού. Ο Θάνος τον κοίταζε επίμονα:
«Λοιπόν»;
«Λοιπόν, όλη η αστυνομία ψάχνει ένα suv που σκότωσε την γκόμενα»…
«Γαμώ το μουνί μου, γαμώ»!
«Κάτσε, έχει κι άλλο»…
«Τι άλλο, ρε μαλάκα; Δε φτάνει αυτό»;
«Το εγκλημάτων κατά της ζωής, πώς το λένε αυτό το γαμημένο το τμήμα, δε δίνει σχεδόν κανένα στοιχείο για την κοπέλα. Μόνον ότι τη χτύπησε τζιπ. Και ψάχνουν όλα τα τζιπ».
«Ε, αυτό είναι καλό. Δεν ξέρουν τίποτα. Φουντάρουμε το τζιπ και…»
«Περίμενε.. Έχει κι άλλο. Η γκόμενα»…
«Τι…;»
«Ήταν πρεζόνι. Ο Γιάννης την ήξερε καλά. Και για να μην τα πει στον μπαμπά της, της έριχνε κι από κανέναν που και που».
«Ε, στα τέτοια μας. Ένα πρεζόνι που γαμούσε ένας μπάτσος, έπεσε στις ρόδες σου, προφανώς μαστουρωμένο… Ε, και»;
«Ήταν και καρφί της ασφάλειας»…
«Σκατά»…
«Ο Γιάννης λέει ότι την έφαγαν τα κυκλώματα»…
«Ξανά σκατά»…
«Φίλε, είμαστε μπλεγμένοι»…
«Εσύ με έμπλεξες παλιοπούστη»!
Ο Θάνος τράβηξε το πιστόλι του, που φορούσε πάντα στη θήκη κάτω από τη μασχάλη. Κόλλησε την κάνη στον κρόταφο του Γιώργου:
«Θα σε σκωτώσω, ρε καριόλη! Θα γεμίσω με τα μυαλά σου τους τοίχους! Ταπετσαρία θα τα κάνω! Μουνί! Με γάμησες!»
«Κάτσε ρε Θάνο! Κάτσε ρε συ… Μην κάνεις μαλακίες»…
Τον έπιασε από τον λαιμό. Ο Γιώργος έτρεμε. Ο Θάνος ήταν τρελός. Τον έσπρωχνε με δύναμη. Τον ανάγκασε να κάτσει ανακούρκουδα, με την πλάτη στον τοίχο. Κι ύστερα κύλησε το πιστόλι, από τον κρόταφο, στο στόμα του:
«Σκάσε! Ακούς! Βούλωσέ το! Μούγκα! Μια κουβέντα να πεις και είσαι ιστορία! Θα σε φυτέψω»!
Εκεί που ήταν σίγουρος πως ο Θάνος θα τραβούσε τη σκανδάλη, εκείνος χαλάρωσε. Τον σήκωσε όρθιο, πάντα με την πλάτη στον τοίχο. Άφησε το πιστόλι να κυλήσει, πρώτα στο μάγουλο κι έπειτα, πάλι στον κρόταφο:
«Πρέπει να καθαρίσεις τα σκατά σου»!
Κλαψούρισε:
«Ναι, ρε συ Θάνο. Αλλά πώς»;
«Σκέψου! Σε μια βδομάδα έχουμε παραλαβή. Αν οι έρευνες των μπάτσων πάνε έτσι, δε θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε το αυτοκίνητο. Χρειαζόμαστε ένα θύμα. Έναν μαλάκα»…
«Ναι, αλλά ποιόν; Κάποιο πρεζόνι; Που να μη θυμάται τι έχει κάνει»;
«Ναι! Ένα πρεζόνι»!
«Το καλύτερο θα ήταν να βρίσκαμε εμείς τι συνέβη… Αλλά πού να τρέχουμε»…
Ο Θάνος τον κοίταξε απότομα. Τα μάτια του έλαμπαν:
«Κι αυτό παίζει»!
«Τι; Να βρούμε εμείς… Έλα ρε… Πλάκα με κάνεις»…
«Δε σου κάνω καθόλου πλάκα! Ένα σπρωξιματάκι θέλουν τα μπατσικά. Κι αν δε βρούμε τίποτα αληθινό να τους πασάρουμε, περνάμε στο επίπεδο βήτα: Τους ρίχνουμε στα χέρια έναν μαλάκα»…

Συνεχίζεται…

Η φωτογραφία είναι του Κρίστιαν Φοσάτι

Ίχνη

2008-04-23T03:55:00.001-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Ο Γιώργος κι ο Θάνος, βαποράκι και ντίλερ ναρκωτικών, τσιμεντάρουν μια κοπέλα που σκότωσε ο πρώτος, οδηγώντας το αυτοκίνητό του φορτωμένο κόκα. Η νεκρή είναι κόρη του βουλευτή Παπαθεοδώρου. Την υπόθεση αναλαμβάνει προσωπικά ο διευθυντής Ασφαλείας, Μίλτος Παντάκης, που πηγαίνει στον τόπο του εγκλήματος.

Η ακτή… Τίποτα δε θύμιζε το έρημο σημείο που είχαν διαλέξει, Γιώργος και Θάνος, για να ξεφορτωθούν το πτώμα. Εκεί που υπήρχε φως μόνον από το φεγγάρι, τώρα, αν και θα ξημέρωνε σε λίγο, η περιοχή λουζόταν στο φως. Ισχυροί προβολείς αλογόνου, τοποθετημένοι πάνω σε τρίποδες, άλλαζαν το τοπίο. Η ακτή θύμιζε περισσότερο πλατό φωτογράφησης, παρά παραλία.

Ήταν όλα εκεί: Οι προβολείς, οι ανακλαστήρες, οι φωτογράφοι (της σήμανσης), οι φωτογραφικές μηχανές. Ένας κόσμος ολόκληρος κινούνταν γύρω από το μοντέλο.

Ήταν μια σουρεαλιστική φωτογράφηση μόδας. Γιατί, το μοντέλο, ήταν ξαπλωμένο στην άμμο, εκεί που έπεφταν, μαζικά, οι δέσμες των προβολέων. Εκεί όπου συναντιόταν η λάμψη τους. Τα ρούχα της, η τελευταία λέξη της μόδας. Σχισμένα, λερωμένα, βρεγμένα, αλλά η τελευταία λέξη της μόδας. Τα πόδια της…

Εκεί ήταν το πρόβλημα. Τα πόδια της είχαν κάτι το αφύσικο. Λύγιζαν σε περίεργα σημεία. Και, κάτω, αντί για παπούτσια, υπολείμματα λάσπης. Μιας λάσπης γκρίζας.

Ο Παντάκης έσκυψε πάνω της. Κάθισε ανακούρκουδα και πήρε λίγη από την γκρίζα λάσπη με το αριστερό του χέρι.

«Τσιμέντο»…

Στράφηκε να δει ποιος μίλησε. Δίπλα του στεκόταν ο ιατροδικαστής, Κώστας Ναστούλης. Φαινόταν λες και είχε κοιμηθεί δέκα ώρες. Φρέσκος – φρέσκος, πριν το χάραμα, μέσα στο παλιομοδίτικο κοστούμι του, με το γιλέκο και το χρωματιστό μαντήλι. Στα ίδια χρώματα με τη γραβάτα. Ο Μίλτος ήθελε να τον ρωτήσει από πότε είχε αυτό το κοστούμι και τη γραβάτα, αλλά δεν έβγαλε μιλιά. Κι ο Ναστούλης, λες και δεν είχε τίποτε άλλο σημασία, συνέχισε:

«Τσιμέντωσαν τα πόδια της και την έριξαν στη θάλασσα. Δεν τα είχαν υπολογίσει, όμως, καλά. Το σκοτάδι δεν τους βοήθησε. Και το τσιμέντο, το ίδιο. Χειρότερη ποιότητα δεν έχω δει. Είχε πήξει επιφανειακά και μέσα ήταν υγρό. Φούσκωσε και το πτώμα, μέσα σε λίγες ώρες, ανέβηκε στην επιφάνεια, αφού δεν το κρατούσε τίποτα…»

«Πνιγμός»;

«Όχι. Ήταν νεκρή όταν την πέταξαν στη θάλασσα. Δεν είμαι σίγουρος πριν πόσες ώρες έγινε το έγκλημα, αλλά είμαι σίγουρος για την αιτία του θανάτου: Τη μαχαίρωσαν τέσσερις φορές, στο στήθος, την πλάτη, την κοιλιά και την καρδιά. Αυτό που δεν μπορώ να εξηγήσω, προς το παρόν, είναι κάποιες εκδορές και τα κατάγματα. Θα έπαιρνα όρκο ότι όλα τα υπόλοιπα θυμίζουν τροχαίο»…

«Δρεπανηφόρο την πάτησε»;

Ο Ναστούλης άφησε να του φύγει ένα γάργαρο γέλιο:

«Σε καλό σου Παντάκη! Πού τα βρίσκεις; Να σου πω την αλήθεια, μου είναι, ακόμη, μυστήριο. Θα την πάρω στο εργαστήριο και, κατά το μεσημεράκι, πέρνα να στα πω. Αν έχω βρει άκρη, δηλαδή, γιατί πνιγμός, τροχαίο και μαχαίρωμα, είναι τρία διαφορετικά πράγματα που δε δένουν με τίποτα… Ρώσικη σαλάτα»…

Ο Παντάκης έκανε μια βόλτα γύρω από το πτώμα. Αργά. Σα να έψαχνε να βρει κάτι στην άμμο. Έπειτα συνέχισε τους κύκλους του, ανοίγοντας όλο και περισσότερο τη διάμετρο. Στο τέλος είχε απομακρυνθεί αρκετά από το σημείο όπου βρισκόταν το πτώμα. Κοιτούσε συνέχεια κάτω. Από μακριά, τον είδε ο φωτογράφος της Υποδιεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών. Ήξερε τη ρουτίνα. Έκανε να πλησιάσει.

«Τι κάνει»;

Τον ρωτούσε ένας νεαρός αστυφύλακας. Τον κοίταξε. Εκείνος ξαναρώτησε:

«Τι κάνει; Βόλτα»;

«Του αρέσει να έχει μια γενική άποψη της σκηνής του εγκλήματος. Θα πάει και μακρύτερα. ΚΙ ύστερα, θέλει φωτογραφίες».

Έδειξε την κάμερα στον «μικρό» κι απομακρύνθηκε. Πλησίασε τον Παντάκη.

«Αποστόλου, πίστευα ότι δε θα ΄ρθεις ποτέ. Λουφάρεις»;

«Έπεσε πολλή δουλειά κάτω, κύριε διευθυντά…»

«Καλά, καλά… Για τράβα, λίγο, εδώ… Ίχνη από ρόδες, έτσι δεν είναι»;

«Τρακτέρ ολόκληρο… Σίγουρα 4 επί 4. Θα έρχονται πολλά εδώ. Είναι ό,τι πρέπει για άγριες διαδρομές. Νεροφαγώματα, σκόνη, λάσπη με τις βροχές…»

«Αν ήθελα ταξιδιωτικό οδηγό, θα έβλεπα το Τράβελ Τσάνελ…»

Ο Αποστόλου χαμογέλασε κι άρχισε να φωτογραφίζει. Ξάφνου σταμάτησε…

«Τι έγινε ρε»;

«Κύριε διευθυντά… Αυτή η γραμμή, στη μέση από τις ρόδες…»

«Ε, τι»;

Σα να έσερνε κάτι αυτό το όχημα»…

«Λες να έσερνε ως εδώ το πτώμα, ρε Αποστόλου; Δε θα της είχε μείνει δέρμα της καημένης…»

«Όχι το πτώμα… Ίσως κάποιο εξάρτημα, ίσως να του κρέμεται το καζανάκι της εξάτμισης, ο καταλύτης…»

«Τα τζιπάκια είναι ψηλά, ρε Αποστόλου! Πού να χτυπήσουν αυτά στο χώμα»…

«Κι αν δε χτύπησαν στο χώμα»;

Ο Παντάκης γύρισε και τον κοίταξε στα μάτια. Ο Αποστόλου συνέχισε:

«Λέω… Επειδή άκουσα και τον ιατροδικαστή… Είπε για τροχαίο. Αν τη χτύπησε αυτό το όχημα;»

«Όπως το είπες προηγουμένως Αποστόλου, εδώ έρχονται δεκάδες κάθε βράδυ, αλλά και τη μέρα. Κάνουν αυτοσχέδιους αγώνες, μπαντιές, ό,τι σκατά θες. Το ίχνος μπορεί να ΄ναι από οποιοδήποτε τζιπάκι»…

«Χθες φυσούσε βαρδάρης, κύριε διευθυντά. Κι έβρεχε. Η βροχή κι ο αέρας, έχουν σβήσει τα πάντα. Δε βλέπετε ότι έχουν μείνει μόνον αυτά»;

Ο Παντάκης χαμογέλασε…

«Κι έτσι να ΄ναι, Αποστόλου, ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα. Το μόνο που ξέρουμε, είναι πως έχουμε να κάνουμε με ένα τζιπάκι. Ξέρεις πόσα τζιπάκια φοράνε τέτοια λάστιχα; Γι αυτό, τράβα καλές φωτογραφίες κι έλα μαζί μου».

Ο Αποστόλου συνέχισε. Δεν του το έβγαζε, όμως, κανείς από το μυαλό, ότι κι ο διευθυντής του είχε κάνει τις ίδιες σκέψεις. Πάντως, σε ένα είχε δίκιο: Το μισό Πανόραμα κυκλοφορούσε με τέτοια SUV. Ψύλλους στα άχυρα έψαχναν…

----------------

Ο Θάνος είχε ξεπουλήσει μέσα σε μισή ώρα.

«Σαν τις μέλισσες κάνουν»…

Το έλεγε συχνά αυτό. Ότι τα πρεζάκια κάνουν σαν τις μέλισσες, γύρω του. Του άρεζε η ιδέα ότι είναι ένα λουλούδι.

«Ασφόδελος»…

Δεν είχε ιδέα τι ήταν ένας ασφόδελος. Αλλά γούσταρε το όνομα. Αναρωτήθηκε:

«Πώς στον πούτσο είναι ένας ασφόδελος»;

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, ενώ οδηγούσε. Έτρεχε σαν τρελός. Η κόκα, έβραζε το αίμα του κι ανέβαινε στον εγκέφαλο με ταχύτητα Κεντέρη. Γέλασε.

«Το γέλιο του τρελού. Το γέλιο του τρελού ασφόδελου».

Γέλασε πιο δυνατά. Λες και είχε πει το καλύτερο ανέκδοτο. Πάτησε κι άλλο το γκάζι. Πλησίαζε στη στροφή για Ελαιώνες. Έβλεπε τη διασταύρωση. Ερχόταν πάνω του με ταχύτητα. Την κατάλληλη στιγμή πάτησε συμπλέκτη, τράβηξε χειρόφρενο και μπήκε με θόρυβο, αφήνοντας τη γόμα του πάνω στην άσφαλτο, στη στροφή.

Σε λίγα λεπτά ήταν στο σπίτι του Θάνου. Ένα σπίτι απομακρυσμένο. Χαμένο μέσα σε μια έκταση με ελιές, πεύκα και κυπαρίσσια. Παράτησε το αυτοκίνητο ξεκλείδωτο στα χαλίκια της αυλής. Ανεβαίνοντας στην κύρια είσοδο έβγαλε σακάκι και γραβάτα. Χτύπησε το κουδούνι.

Του άνοιξε η κοντή. Με το σκούρο κραγιόν. Γυμνή, με ένα ποτήρι καλούα στο χέρι.

«Τι έχουμε εδώ; Καλούα; Μη ξεράσω! Γυναικεία ποτά… Φέρε το Καρντού γλυκειά μου…»

Εκείνη ξεκαρδίστηκε και περπάτησε προς τα μέσα. Τώρα δεν έκρυβε το στόμα της. Το περιέφερε σ όλο το σπίτι, σα μια σάπια πληγή. Το περπάτημά της, το περπάτημα του μεθυσμένου. Εδώ πατούσε, εκεί βρισκόταν. Μέσα σε χάχανα, έκανε πως πειράχτηκε:

«Βάλε μόνος σου! Τι με πέρασες»;

«Πουτάνα… Τι να σε περάσω. Πόρνη! Πόρνη του θανάτου»!

Γέμισε το ποτήρι του. Έπιασε με το χέρι δύο παγάκια και τα πέταξε κι αυτά μέσα. Φώναζε, έκανε πως είχε προσβληθεί, για πλάκα. Με το ποτήρι στο χέρι προσπαθούσε να βγάλει το παντελόνι του, μπλεκόταν με τις μπότες, βλαστήμησε…

«Άντε γαμώ το παντελόνι μου, γαμώ! Φούστες ρε πούστη μου! Θα φοράω φούστες. Κάτι ξέρουν οι γκόμενες»…

Φώναξε για να ακουστεί στον πάνω όροφο:

«Κάτι ξέρετε! Φοράτε φούστες κι όταν είναι να γαμηθείτε, απλά ανοίγετε τα πόδια σας. Εμείς, κατέβασε φερμουάρ, κατέβασε παντελόνι, βγάλε παπούτσια, ολόκληρη διαδικασία»!

Είχε καταφέρει να βγάλει και το παντελόνι. Περπάτησε με το ποτήρι στο χέρι, με το πουκάμισο, τις κάλτσες και το σλιπ. Άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες.

«Θάνο! Πού είσαι ρε μαλάκα»!

Από την κρεβατοκάμαρα του ήρθε η απάντηση:

«Σε ένα μουνί μέσα»!

Έσκυψε να δει από την πόρτα. Ο Θάνος είχε χωθεί στα μπούτια της ψηλής. Εκείνη είχε λιγωθεί, είχε το χέρι με την παλάμη προς τα έξω πάνω στο μέτωπό της, μισόκλειστα μάτια κι ορθάνοιχτα πόδια. Τα στήθη της ανεβοκατέβαιναν στο ρυθμό των βογγητών της. Η κοντή καθόταν ολόγυμνη, με το ένα πόδι στο πάτωμα και το άλλο ανεβασμένο στην πολυθρόνα της κρεβατοκάμαρας. Στο χέρι το ποτήρι με το καλούα. Έβλεπε τη φίλη της να λιώνει κάτω από τη γλώσσα του Θάνου και είχε βάλει το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της.

«Τι έγινε, ρε; Ακόμα στα προκαταρκτικά»;

Ο Θάνος σήκωσε κεφάλι. Γύρισε και τον κοίταξε.

«Τρελός είσαι; Οι γκόμενες είναι αχόρταγες. Ειδικά εκείνη η σουπιά, η κοντή. Πρώτη πίπα η κυρία… Δε μου σηκώνεται άλλο και το έριξα στα γλειφιτζούρια. Καλά που ήρθες»…

Ο Γιώργος γύρισε και κοίταξε την κοντή.

«Λέει αλήθεια, μωρή; Είσαι και η πρώτη πίπα»;

Δεν απάντησε. Σηκώθηκε. Παράτησε το ποτό της στη συρταριέρα της κρεβατοκάμαρας. Τον πλησίασε αργά. Ακριβώς μπροστά του, έκανε μια απότομη κίνηση κι έπεσε στα γόνατα. Του τράβηξε, βίαια, το σλιπ, κάτω. Σε δυο δευτερόλεπτα είχε παραδοθεί στον καλύτερο πεοθηλασμό που του είχαν κάνει ποτέ.

Ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμόταν: Πως η κοντή, με το σκούρο κραγιόν, είχε ένα στόμα κόλαση. Έπειτα ο Θάνος έφερε ένα δίσκο σκόνη. Κι από εκεί κι έπειτα, σιωπή. Όλα λευκά. Απόλυτο κενό.

Έπιασε το κεφάλι του με τα δυο του χέρια. Πίεσε τα μηνίγγια του. Έτριψε τα μάτια του. Ανασηκώθηκε στα μπράτσα του και διαπίστωσε ότι βρισκόταν στο πάτωμα της κρεβατοκάμαρας. Δίπλα του ο δίσκος. Η σκόνη είχε γίνει καπνός… Ο Θάνος κοιμόταν του καλού καιρού. Η ξανθιά δίπλα του, μπρούμυτα, να φαίνεται το τατού. Μια νεράιδα. Το τατού, όχι εκείνη.

«Πού είναι η άλλη»;

Μόνος ρωτούσε, κανείς δεν απαντούσε. Πήγε να φωνάξει το όνομά της. Πώς την έλεγαν, να δεις… Χαμπάρι δεν είχε.

Σηκώθηκε. Κατέβηκε τις σκάλες. Τη βρήκε στο σαλόνι. Έβλεπε τηλεόραση.

«Πρωινή σε βλέπω…»

«Κατέβηκα για νερό, μ΄ έπιασε το στομάχι μου, ξέρασα και έβαλα τηλεόραση για να ζαλιστώ λίγο… Πειράζει»;

«Όχι… Κάνε ό,τι θες… Ειδήσεις βλέπεις»;

«Ναι»…

«Ανώμαλη είσαι»;

«Σκοτώθηκε μια κοπέλα…»

«Σώώώπα. Τι μου λες…»

«Μην κοροϊδεύεις. Εδώ έγινε»…

Για λίγο σταμάτησε. Είχε πλάτη στην τηλεόραση. Έκανε να γυρίσει. Το μετάνοιωσε. Σιγά μην…

«Εδώ…»;

«Θεσσαλονίκη»!

«Πού την βρήκαν»;

«Δε λένε… Στην ΕΡΤ3 λένε πως ήταν ατύχημα. Τροχαίο».

Γύρισε αργά προς την τηλεόραση. Η χοντρή παρουσιάστρια κάτι έλεγε. Δεν μπορούσε να καταλάβει. Ζαλιζόταν. Το στομάχι του είχε φθάσει στον οισοφάγο. Διάβασε στην οθόνη, στο σούπερ: «Νεκρή η κόρη βουλευτή». Το στόμα του γέμισε ξινά υγρά. Έτρεξε στο νιπτήρα. Ξέρασε.

«Τι έχεις; Κι εσένα το στομάχι σου»;

Δεν της απάντησε.

«Δεν την σηκώνεις την πρέζα κι εσύ»;

Μωρέ τη σηκώνει την πρέζα. Σηκώνει τόση που εσύ δε θα δεις σ ολόκληρη τη ζωή σου. Εκείνος μπορεί να τη σνιφάρει σε ένα βράδυ. Να γίνει ο εγκέφαλός του ζελέ, να χαθεί, να υψωθεί, να τρέξει, να σπιντάρει. Αλλά τώρα… Τώρα αν έβλεπε μπροστά του μια γραμμή κόκα, θα έπεφτε ξερός.

«Έφυγες»!

Έφτυσε. Η άλλη τον κοίταξε περίεργα. Λες και δεν είχε μιλήσει ελληνικά.

«Τι πράγμα»;

«Έφυγες! Φύγατε! Πάρε και την άλλη και κάντε την»…

«Κάτσε ρε φίλε… Πώς να φύγουμε; Είμαστε στην ερημιά. Και τι θες, δηλαδή; Να περπατήσουμε ως το Πανόραμα»;

«Θα σας καλέσω ένα ταξί»…

Σταμάτησε. Το ξανασκέφτηκε. Δυο γκόμενες άγνωστες. Τις πότισαν ό,τι οινόπνευμα είχε το σπίτι, της έδωσαν κόκα άριστης ποιότητας, τις έφτιαξαν, τις γάμισαν. Και τώρα, θα τις στείλει πίσω με ταξί; Να λένε δεξιά κι αριστερά ότι «το βαποράκι φρίκαρε απ τις ειδήσεις και μας έστειλε»; Θα το μάθει όλη η πιάτσα…

«Έχεις δίκιο… Πού να πάτε τώρα. Αλλά κλείσ’ την ρε παιδί μου και πάνε για ύπνο»…

«Εσύ…»;

«Τι, εγώ»;

«Θα ΄ρθεις»;

«Άκου να σου πω, ο πούτσος μου είναι, ακόμη, μουδιασμένος. Στο πάνω συρτάρι στο δεξί κομοδίνο έχει κάτι δονητές»…

«Το ξέρω, ρε μαλάκα, πού είναι οι δονητές… Όλο το βράδυ τι κάναμε»;

Τι κάνανε; Μήπως θυμόταν;

«Καλά, θα ΄ρθω»…

Η άνεσή του είχε εξατμιστεί.

«Σε λίγο»…

Σωριάστηκε στον καναπέ. Εκείνη ανέβηκε πάνω, ανασηκώνοντας τους ώμους. Ούτε ήξερε, ούτε την ένοιαζε τι είχε πάθει αυτός ο μαλάκας. Θα κοιμόταν δυο-τρεις ώρες ακόμη, θα ξυπνούσαν με την κολλητή, θα έπιναν έναν καφέ με τους δυο γαμιάδες και θα τους ζητούσαν να τις κατεβάσουν ως τη Χαριλάου. Ταξί και σπίτι… Και τέρμα η πρέζα. Θα την έκοβε…

Ο Γιώργος είχε καρφωθεί στην τηλεόραση. Τώρα, ένας ρεπόρτερ ήταν στο ένα παράθυρο. «Απευθείας σύνδεση – Κερασιά» έγραφε το σούπερ. Ανέβασε φωνή…

«Για έναν περίεργο λόγο, οι αστυνομικοί κρατούν κλειστό το στόμα τους. Ενώ επιβεβαιώνουν με ευκολία ότι πρόκειται για τροχαίο ατύχημα, δεν δίνουν καμία εξήγηση για ποιον λόγο το πτώμα βρέθηκε στην ακτή, αφού ο πιο κοντινός δρόμος απέχει δυο με τρία χιλιόμετρα. Θα μπορούσε, κανείς, να υποθέσει ότι ο δράστης του τροχαίου πέταξε το πτώμα σε αυτό το σημείο, για να μην το βρει η αστυνομία. Δεν επιβεβαιώνεται, όμως, ότι πέταξε το πτώμα στη θάλασσα. Αλλά κι έτσι αν είχε συμβεί, τα κύματα θα ξέβραζαν το πτώμα της άτυχης Παπαθεοδώρου, λίγα μέτρα πιο πέρα».

Παρενέβη η χοντρή από το στούντιο:

«Μόνον κάποιος χαζός θα πετούσε εκεί το πτώμα, Κώστα»…

Ο ρεπόρτερ συνέχισε ενοχλημένος:

«Ή κάποιος απελπισμένος, Μελίνα. Πάντως, η αστυνομία δε δίνει καμία εξήγηση. Ούτε, όμως, δίνει στοιχεία για το τροχαίο, ενώ σε άλλες περιπτώσεις δίνει τα πάντα, για να εντοπιστεί ο ασυνείδητος οδηγός από μαρτυρίες. Έχουμε να κάνουμε με μυστήριο».

Μυστήριο… Σκατά μυστήριο, σκέφτηκε. Την πάτησε, χωρίς να καταλάβει πώς, αφού ήταν φίσκα στην κόκα. Την τσιμέντωσαν και την πέταξαν στην Κερασιά. Αλλά πώς βρέθηκε το πτώμα στην ακτή; Μήπως δεν ήταν η δικιά τους; Αλλά δυο πτώματα στην Κερασιά, σε ένα βράδυ, ήταν κομματάκι πολλά, ακόμη και για τη Θεσσαλονίκη.

Σηκώθηκε όρθιος. Έψαξε και βρήκε το τηλεκοντρόλ. Άλλαξε κανάλι. Τίποτα. Πρωινές εκπομπές, χαρούμενα πρόσωπα, μία σιτεμένη έλεγε τα ζώδια, αλλού μοντέλα επιδείκνυαν εσώρουχα, η χαρά του ηδονοβλεψία. Σε άλλο κανάλι μια κατήγγειλε το σύζυγό της, ότι τα έφτιαξε με την καλύτερη φίλη της και τώρα θέλουν να τους παντρέψει κι από πάνω. Αλλά για το πτώμα τους, τίποτα.

Έπρεπε να το πει στο Θάνο…

Συνεχίζεται…

ΥΓ. Ο πίνακας είναι του Ιταλού Μάριο Ανιτσίνι

Στο κλαμπ

2008-04-23T03:53:00.001-07:00

Περίληψη προηγουμένων: Ο Γιώργος, βαποράκι ναρκωτικών, οδηγώντας το αυτοκίνητό του, φορτωμένο κόκα, παρασύρει και σκοτώνει μια κοπέλα. Με τη βοήθεια του Θάνου, του ανθρώπου που τον προμηθεύει ναρκωτικά, την τσιμεντώνουν και την πετούν στη θάλασσα, για να αποφύγουν το μπλέξιμο.

Δυνατή R and B. Αυτό ήταν ό,τι ζητούσε, αυτήν τη στιγμή, ο Γιώργος. Τσίτα τα γκάζια στα ηχεία, μερικές τρέντι γκόμενες γύρω του, να κουνιούνται κι εκείνος, με τέτοιο δόλωμα, να περάσει μερικά φιξάκια στους μαλάκες. Μόνο που θα έπρεπε να περιμένει, να την κάνει ο Θάνος.
Ο Θάνος… Άνετος στο σκούρο γκρίζο κοστούμι, με το –ίδιου χρώματος- πουκάμισο, τη γραβάτα, το ρόλεξ… Ατσαλάκωτος λες και δεν κουβαλούσε, πριν από λίγο, ένα πτώμα. Λες και δεν τσαλαβουτούσε στα νερά. Όμως, όπως ο ίδιος είχε, πάντα, έξτρα κόκα στο πορτ μπαγκάζ, έτσι ο Θάνος είχε, πάντα, έξτρα κοστούμι στο δικό του αυτοκίνητο. «Για κάθε περίπτωση», έλεγε…
«Θα με χορέψεις»;
Την Τίνα δεν την έβλεπε πρώτη φορά. Κωνσταντίνα την έλεγαν, αλλά το είχε αλλάξει και ντυνόταν σα να είχε βγει από βίντεο κλιπ της Μπιγιονσέ. Κάποιος έπρεπε να της πει ότι δε διέθετε τα απαραίτητα προσόντα και πως ο κώλος της θα παρέμενε «άσπρος και κοκαλιάρικος», όπως θα μπορούσες να ακούσεις σε ταινία του Άλβιν Λι. Ήταν, όμως, ωραία γκόμενα η Τίνα. Μακριά καστανά μαλλιά, στήθη που έβλεπαν τον ουρανό, μπλουζάκι που άφηνε σε κοινή θέα αφαλό, μέση κι ένα τατού με κινέζικα ιδεογράμματα πάνω από το στριγκ.
«Όχι τώρα μωρό μου… Είμαι κομμάτια».
Κινήθηκε σα γάτα. Ξάπλωσε, ουσιαστικά, δίπλα του, στον καναπέ. Ο Θάνος ήταν, ακόμη, απασχολημένος με τις δύο γκόμενες. Κάτι τις έλεγε κι αυτές ξελιγώνονταν στα γέλια, με τα ποτά στα χέρια. Η μία έκρυβε το στόμα της όταν γελούσε, λες και είχε να κρύψει μια σειρά σάπια δόντια. Φορούσε σκούρο κραγιόν κι είχε βαμμένα τα νύχια μαύρα. Σκέτη κατάθλιψη. Η άλλη ήταν ΟΚ. Ψηλή, κοντά μαλλιά, μπλούζα που έκρυβε μόνον το στήθος κι άφηνε όλη την πλάτη έξω, τατού νεράιδα στον δεξί ώμο, φούστα… Φούστα; Μάλλον φαρδιά ζώνη, θα την έλεγες… Πόδια ατέλειωτα. Θα γαμούσε σε λίγο ο Θάνος. Και για να γαμίσει, θα του άφηνε, επιτέλους, το πεδίο ελεύθερο, να πουλήσει κανένα φιξάκι.
Ο Θάνος δεν ήθελε να πουλάει την κόκα μπροστά του. Έπρεπε να φύγει, για να πουλήσει. Και τα πρεζάκια το ήξεραν καλά αυτό. Ήταν κάτι σα σύνθημα. Με το που σηκωνόταν με τη γκόμενα ο Θάνος από το τραπέζι και περπατούσε προς την έξοδο, μαζεύονταν σα τα σαλιγκάρια γύρω από τον καναπέ του Γιώργου. Πλησίαζαν αργά, ένας – ένας, μια ιεροτελεστία. Χαιρετούσαν. Όποιος χαιρετούσε από μακριά, ήθελε δυο δόσεις. Όποιος έκανε χειραψία, ήθελε παραπάνω.
Έπειτα, ο Γιώργος σηκωνόταν και πήγαινε στο αυτοκίνητο. Έπαιρνε ακριβώς τις δόσεις που ήταν να πουλήσει. Πήγαινε στην τουαλέτα. Περίμενε. Ένας – ένας, με την ίδια σειρά που είχαν χαιρετήσει, θα πήγαιναν από «το γραφείο». Θα πλήρωναν, θα έπαιρναν, θα έφευγαν. Κάθε φορά, με τον ίδιο τρόπο.
Μετά, πάλι στο τραπέζι, πάλι η Τίνα θα τριβόταν πάνω του, πάλι κάποιοι νέοι θα χαιρετούσαν κι η κοινωνία θα συνεχιζόταν με το ίδιο τελετουργικό. Σήμερα, όμως, ο Θάνος δεν έλεγε να φύγει. Μιλούσε και ξαναμιλούσε με τις γκόμενες, χαριεντίζονταν, αλλά εκεί… Και τα πρεζάκια βολόδερναν, με ένα ποτό στο χέρι, το βλέμμα θολό… Είχε αρχίσει να ανησυχεί ότι θα τον παρατούσαν και θα ΄βγαιναν στο πεζοδρόμιο, ή θα βολεύονταν με τα αυτοκόλλητα και τα χαπάκια που μοίραζε ο Χάρης στην είσοδο του κλαμπ.
«Τι έγινε, ρε; Χαλάρωσε»…
Ο Θάνος είχε γείρει προς το μέρος του. Είχε πιάσει την ένταση.
«Έχω και δουλειά να κάνω, ρε μαλάκα! Δεν έρχομαι εδώ για την κάβλα μου»…
«Τώρα ρε… Δεν είναι έτοιμη, ακόμα, η γκόμενα»…
«Τι δεν είναι έτοιμη. Σε λίγο θα στον πιάσει και θα σου πάρει πίπα κάτω από το τραπεζάκι. Τι μου λες τώρα…»
«Άκου με που σου λέω… Τις φτιάχνω για παρτούζα. Για σένα δουλεύω αγόρι μου… Η μία, η κοντή, είναι έτοιμη. Βάζω στοίχημα, αν τη χουφτώσω, θα είναι υγρή… Η άλλη, δεν έχει πρόβλημα να γαμηθεί, αλλά δεν μπαίνει στο ίδιο κρεβάτι. Άσε να δουλέψω λίγο ακόμα, να τις πάρω να φύγουμε και, μέχρι να κάνεις τη γύρα, να πιούμε κανένα ποτό στο σπίτι. Έλα μετά κι εσύ, να γίνει το έλα να δεις»!
«Μέχρι να τη ρίξεις εσύ, ρε μαλάκα, θα ΄χουν φτιαχτεί με τα προσωπάκια όλοι εδώ μέσα»…
Γύρισε και κοίταξε γύρω του. Λες να είχε δίκιο ο Γιώργος;
«Δώσ’ μου ένα λεπτό…»
Γύρισε στην ψηλή:
«Λοιπόν, μωρό μου, τα ποτά, εδώ, είναι σκατά. Μπόμπες μας δώσανε σήμερα. Λέω να πάμε κάπου που θα πιούμε ένα ρούμι της προκοπής. Τι λέτε»;
«Σου είπα… Παρτούζες δεν κάνω… Δε γουστάρω με την κολλητή μου, ρε γαμώ το»…
«Εντάξει, μωράκι μου. Το είπαμε. Πάμε, τώρα, να πιούμε το ποτό μας, να συζητήσουμε για το αν υπάρχει Θεός»…
Οι γκόμενες ξελιγώθηκαν, πάλι, στα γέλια. Μια μαλακία είχε πει ο Θάνος και αυτές συμπεριφέρονταν λες και είχαν ακούσει το πιο καλό ανέκδοτο της εικοσαετίας. Του έκλεισε το μάτι.
«Εμείς φεύγουμε. Τέλειωνε…»

…………….

Ο Μίλτος είχε φυτευθεί μπροστά στην τηλεόραση. Δεν παρακολουθούσε. Απλά έβλεπε εικόνες να αλλάζουν. Είχε διαλέξει ένα ντοκιμαντέρ, αλλά αν τον ρωτούσες, δεν υπήρχε περίπτωση να σου πει αν ήταν ένα ντοκιμαντέρ για την αναπαραγωγή της θαλάσσιας χελώνας, ή για τη μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα που χτίστηκε ποτέ. Η τηλεόραση έπαιζε για να παίζει. Για να έχει αφορμή για σκέψη. Για να θυμηθεί τον Κώστα, σε άλλες στιγμές, ευχάριστες –κι όχι όπως τότε που έβαζε ένα πιστόλι στον κρόταφο και τίναζε τα μυαλά του στον αέρα.
Στο μυαλό του είχαν γίνει ένα: ο Κώστας, η θάλασσα, το σκοτάδι, το ταχύπλοο, η βάρκα, η Κατερίνα, οι πυροβολισμοί. Όλα όσα είχαν συμβεί εκείνο το βράδυ.
Ξαφνικά, όλα διαλύθηκαν. Χτυπούσε το κινητό του τηλέφωνο.
Είδε τον αριθμό στην οθόνη. Από το γραφείο. Ασυναίσθητα, πριν απαντήσει, κοίταξε το ρολόι του βίντεο, απέναντί του: 4.30. Ξημέρωνε…
«Ναι…»
«Κύριε διευθυντά, ο αξιωματικός υπηρεσίας…»
«Δολοφονία ή τρομοκρατική ενέργεια;»
«Δολοφονία, μάλλον, κύριε διευθυντά…»
«Δεν το ξεκαθαρίζετε πρώτα, πριν με βγάλετε, αξημέρωτα, από το σπίτι;»
«Κύριε διευθυντά… Είναι η κόρη του Παπαθεοδώρου…»
«Ποιανού Παπαθεοδώρου;»
«Του γνωστού…»
«Του βουλευτή;»
«Μάλιστα…»
Πέρασε περίπου ένα λεπτό ώσπου να ξαναμιλήσει ο Μίλτος. Πέρασε το χέρι του μπροστά από το πρόσωπό του, σα να σκούπιζε κάποια ανύπαρκτα νερά. Έπειτα από τα μαλλιά του, λες και ήθελε να τα στρώσει:
«Πού τη βρήκατε;»
«Στην Κερασιά… Στη θάλασσα».
«Πνιγμός»;
«Τι να σας πω»…
«Για προσπάθησε… Ίσως καταλάβω»!
«Έφερε κακώσεις. Όχι, όμως, από χτυπήματα. Αλλά τα πόδια της…»
«Τι τα πόδια της»;
«Ήταν τσιμενταρισμένα, κ. διευθυντά… Λες και το είχε κάνει η μαφία».
Σιγή και πάλι. Ο Μίλτος Παντάκης, διευθυντής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, έτριψε τα μάτια του με το εσωτερικό του δεξιού του χεριού.
«Καλά. Στείλε ένα περιπολικό να με πάρει. Αν οδηγήσω τώρα, θα έχουμε να κάνουμε και με άλλο ένα πτώμα».
Έκλεισε το κινητό και σηκώθηκε πάνω. Πήρε τη μπουκάλα το Μπαλαντάινς από το τραπεζάκι, μπροστά στην τηλεόραση και το άδειο ποτήρι. Ακούμπησε το μπουκάλι στο μπαράκι, στο σαλόνι και παράτησε το ποτήρι στο νιπτήρα της κουζίνας. Μπήκε στην τουαλέτα. Κοιτάχθηκε στον καθρέπτη.
«Τα χάλια σου έχεις»…
Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του. Σκουπίστηκε και άλλαξε πουκάμισο. Φόρεσε χαλαρά μια γραβάτα εντελώς αταίριαστη. Κοιτάχθηκε στον καθρέπτη της ντουλάπας. Πήγε να την αλλάξει. Το μετάνοιωσε. Πήρε τσιγάρα, αναπτήρα, το κινητό και το περίστροφο στα χέρια, μέσα στη θήκη. Πάντα τον ενοχλούσε αυτή η θήκη κάτω από τη μασχάλη. Θα το φορούσε αργότερα, αν χρειαζόταν. Άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος και κατέβηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ο αστυνομικός φρουρός τον πλησίασε.
«Καλημέρα. Πρωινός, κύριε διοικητά»…
«Κωλοδουλειά, Ευσταθίου… Κωλοδουλειά»!
Δυο λεπτά μετά, ήταν στο πίσω κάθισμα του υπηρεσιακού αυτοκινήτου και κατευθύνονταν στην ακτή Κερασιάς. Εκεί όπου τον περίμενε ένα πτώμα κι ένας ιατροδικαστής. Ρουτίνα… Τουλάχιστον, έτσι νόμιζε.

Συνεχίζεται…

Συνεχίζεται…

Ατύχημα;

2008-04-23T03:50:00.000-07:00

Ήταν, ήδη, φτιαγμένος. Μια μυτιά, που είχε πάρει στο μπάνιο, τον είχε φέρει εκεί. Έβαλε τα φιξάκια στις εσωτερικές τσέπες του μπουφάν και πήγε να πάρει το τζιπ. Τον περίμεναν. Γύρισε το κλειδί στη μηχανή.
Χαμογελούσε. Κοιτάχτηκε στο καθρεπτάκι, πριν βάλει όπισθεν. Είχε γένια τριών ημερών -έτσι ήταν πάντα, άλλωστε. Τα μάτια του ήταν κόκκινα -αλλά και πότε δεν ήταν;
Χαμογελούσε. Το παρατήρησε και πάλι. Ναι, αυτό σίγουρα του συνέβαινε για πρώτη φορά εδώ και καιρό. Ίσως από την τελευταία φορά που είχε μιλήσει με τον Κωνσταντίνο.
Πάτησε γκάζι. Βγήκε, μαλακά, στο δρόμο. Συμπλέκτης, πρώτη, γκάζι, φύγαμε...
Ψαχούλεψε τις εσωτερικές του τσέπες. Του φάνηκε πως δεν είχε τίποτα μέσα... Πανικοβλήθηκε. Έχασε το χαμόγελό του. Γύρισε να κοιτάξει. Λάθος... Δεν έπρεπε να το κάνει αυτό.
Ακούστηκε σα γδούπος. Ένας πνιχτός θόρυβος κι ύστερα, σα να έσερνε κάτι με το αυτοκίνητο. Ώσπου να καταλάβει τι γινόταν, έκανε αρκετά μέτρα. Πάτησε φρένο απότομα. Το αυτοκίνητο σταμάτησε, με έναν θόρυβο. Κοιτούσε ίσια μπροστά. Ήταν... Μήπως... Ο καλύτερος τρόπος για να δει τι είχε γίνει, ήταν να βγει από το αυτοκίνητο. Όμως, εδώ και χρόνια απέφευγε τους εφιάλτες του όπως ο διάολος το λιβάνι. Τώρα να βγει, να κοιτάξει. Κι αν...
Κοίταξε, πρώτα, το καθρεπτάκι. Ο δρόμος ήταν το ίδιο άδειος, πίσω του, όσο και μπρος του. Μια απόφαση ήταν...
Άνοιξε την πόρτα. Ακούμπησε το κεφάλι στο προσκέφαλο της πολυθρόνας του οδηγού. Έκλεισε τα μάτια. Πήρε βαθιά ανάσα και βγήκε έξω.
Ήταν εκεί. Ακίνητη. Το αριστερό της πόδι είχε πάρει μια περίεργη θέση. Αφύσικη. Μπορούσες να δεις το κόκαλο να εξέχει από τη σάρκα. Τα χέρια της , ανοιχτά, δεξιά κι αριστερά, έμοιαζε με την κυρά των όφεων. Ειδικά όπως είχαν τραβηχτεί τα ρούχα της προς τα κάτω. Το στήθος της είχε χυθεί έξω. Ήταν βρόμικο, λασπωμένο. Δεν μπορούσε να δει το κεφάλι της. Είχε γδαρθεί, σε διάφορα μέρη. Έτρεχε αίμα.
Έσκυψε πάνω της. Την έπιασε από τα πόδια. Τα παράτησε. Μετά από τα ρούχα. Προσπάθησε να τη σύρει. Είχε σφηνωθεί κάτω από το αυτοκίνητό του.
Πανικοβλήθηκε. Σηκώθηκε όρθιος. Κοίταξε δεξιά αριστερά. Κανείς. Ερημιά. Έβγαλε, από την εσωτερική τσέπη, ένα φιξάκι. Σνιφάρισε στα γρήγορα κι έτριψε, με ό,τι απέμεινε, τα δόντια του.
Προσπάθησε να την τραβήξει, και πάλι, από το κάτω μέρος του τζιπ. Τίποτα... Έβγαλε το κινητό του. Σχημάτισε το νούμερο της Άννας.
-Έλα...
-Γιώργο;
-Ναι, εγώ.
-Τι έγινε;
Μιλούσε απότομα. Το καταλάβαινε. Δεν μπορούσε, όμως, να το αλλάξει.
-Κοίτα, ξεκίνησα για εκεί.
-Αχ, ρε Γιώργο. Πάλι τα ίδια... Πάλι;
-Άννα, άσε τα, τώρα, αυτά. Άκου με...
-Πάλι, πάλι, πάλι... Πότε θα το κόψεις; Τζάμπα πήγαν τόσες μέρες στην κλινική;
-Άννα, άκου με...
-Δεν το μπορώ άλλο, Γιώργο. Μην ξαναπάρεις.
Έκλεισε. Είχε μείνει με το τηλέφωνο στο αυτί, να την παρακαλάει να τον ακούσει. Αλλά η Άννα είχε κλείσει. Χτύπησε, με το κινητό του, το κεφάλι του. Μια, δυο, τρεις φορές. Έσκυψε. Σφίχτηκε. Νόμιζε ότι θα κλάψει. Τελικά, του έφυγε ένας αναστεναγμός.
Σχημάτισε άλλον αριθμό.
-Ναι;
-Θάνο;
-Έλα ρε Γιώργο! Τι έγινε;
-Χτύπησα μια γυναίκα.
Πέρασαν κάτι δευτερόλεπτα. Κανείς δε μιλούσε. Μίλησε εκείνος.
-Μ' ακούς; Χτύπησα μια γυναίκα.
-Τι... Πως.. Πώς τη χτύπησες;
-Με το αυτοκίνητο...
-Έχεις το τζιπ;
-Ναι...
-Πού βρίσκεσαι;
-Στο δρόμο για την πόλη. Ξέρεις... Αμέσως μετά το σπίτι...
-Έχει... Έχει αστυνομία;
-Όχι. Είμαι μόνος... Δηλαδή με αυτήν...
-Είναι καλά;
-Τι καλά, ρε; Είναι νεκρή!
-Κάτσε, κάτσε... Ηρέμησε. Είσαι σίγουρος;
-Απόλυτα... Είναι ακίνητη, κάτω από το αυτοκίνητό μου.
-...
-Θάνο;
-Έλα...
-Θάνο, τι θα κάνω;
-Ηρέμησε. Ηρέμησε αγόρι μου... Κοίτα, πρώτα να βεβαιωθείς ότι δε ζει. Μήπως έχει χτυπήσει η γυναίκα και πρέπει να καλέσεις ασθενοφόρο...
-Τι ασθενοφόρο ρε μαλάκα! Είμαι φτιαγμένος. Έχω πάνω μου τα φιξάκια. Ερχόμουν εκεί, αν το ξέχασες...
-Εντάξει, εντάξει... Μαλακία είπα. Λοιπόν... Ηρεμία! Δες, πρώτα, αν ζει.
-Πώς;
-Πως... Τι πώς; Αν αναπνέει, αν χτυπάει η καρδιά της, βάλε ένα καθρεφτάκι, κάτι... Κάνε κάτι!
Με το τηλέφωνο στο αυτί κοίταξε, νευρικά, δεξιά - αριστερά. Έπειτα έσκυψε κι έβαλε το χέρι του στο στήθος της. Προσπάθησε να αφουγκραστεί την καρδιά της. Τίποτα. Έπειτα ψαχούλεψε το χέρι της. Έψαξε το σφυγμό της. Πάλι τίποτα. Προσπάθησε να βάλει το χέρι του στο λαιμό της, αλλά δεν έφθανε, έτσι όπως είχε σφηνώσει κάτω από το τζιπ.
-Νεκρή είναι...
-Γαμώ το... Ρε συ, μπας και κάνεις λάθος;
-Τι λάθος, ρε! Σου είπα! Δεν αναπνέει, δεν χτυπάει η καρδιά της, δεν έχει σφυγμό. Είναι τόσο νεκρή, όσο κι η γιαγιά μου, που πέθανε πριν δέκα χρόνια! Θα βοηθήσεις, ή θα συνεχίσεις να ρωτάς μαλακίες;
-Εντάξει, εντάξει... Τώρα είσαι μέσα στη μέση του δρόμου;
-Ναι, είπαμε! Κι αυτή, κάτω από τις ρόδες. Εντάξει; Το κατάλαβες; Μήπως θες να στο γράψω και σε ες εμ ες;
-Κοίτα... Ξεκινάω για εκεί. Σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί, θα τη βγάλουμε μαζί. Στο μεταξύ, κάνε μια προσευχή να μην περάσει κανείς και, αν μπορείς, σπρώξ΄την πιο κάτω από το τζιπ. Μετά μπες μέσα, κλείσε την πόρτα και... και κάνε ότι είσαι με γκόμενα! Ερημιά είναι εκεί, λογικό να σταμάτησες να χαλβαδιάσεις. Και να περάσει κανένας, δε θα σταματήσει...
-Κοίτα κάνε γρήγορα...
-Εντάξει.
-Λοιπόν, τα λέμε...
-Κάτσε, Γιώργο... Περίμενε! Δε μου λες...
-Ναι;
-Μίλησες σε κανέναν άλλον;
Ίσως θα ήταν καλύτερα να του πει. Ίσως, πάλι, όχι. Εκείνη τη στιγμή, όμως, αποφάσισε να μη μιλήσει για την Άννα.
-Όχι...
-Εντάξει. Μην πεις σε κανέναν τίποτα. Δεν ξέρεις, ποτέ... Έρχομαι.
Ο Θάνος είχε κλείσει το τηλέφωνο. Κι εκείνος, έσπρωξε, κάτω από το τζιπ, την άγνωστη της νύχτας και μπήκε μέσα.

----------

Είκοσι λεπτά μετά, το αυτοκίνητο του Θάνου σταματούσε πίσω από το δικό του. Χωρίς αλάρμ. Μόνον τότε κατάλαβε ότι, όλη αυτήν την ώρα, είχε τα αλάρμ ανοικτά. Προσπάθησε να θυμηθεί αν είχε περάσει κάποιος, αλλά δεν τα κατάφερνε. Νόμιζε πως όχι...
Ο Θάνος του χτύπησε το παράθυρο. Ψηλός, με μαύρα ρούχα, όπως πάντα, πουκάμισο, παντελόνι, δερμάτινο μπουφάν. Είχε ψύχωση με αυτό το χρώμα. Κατέβασε το τζάμι.
-Ήρθες;
-Μη ρωτάς μαλακίες. Κατέβα να τελειώνουμε...
Κατέβηκε.
-Πιάσε το άλλο πόδι...
Του είχε αφήσει το σπασμένο. Είχε πάρει, όμως, άλλο ένα φιξάκι και δεν τον ένοιαζε. Άρπαξε το πόδι.
-Με το τρία, τραβάμε. Ένα... δύο... τρία!
Τράβηξαν. Ακούστηκε να σπάει ένα κόκαλο και να ξεκολλάει μια λαμαρίνα.
-Όχι ρε πούστη μου!
-Πρόσεχε, ρε μαλάκα!
-Εγώ, ή εσύ;
-Έλα, δεν είναι ώρα τώρα...
-Εγώ φταίω, που ήρθα τρέχοντας. Έπρεπε να σ αφήσω να τα βγάλεις πέρα μόνος σου...
-Ναι... Τι ωραία που τα λες! Με τόσα φιξάκια πάνω μου, με όλο το πράμα στο σπίτι... Και, μετά, οι πελάτες σου, να σου χτυπούν την πόρτα και να φεύγουν... Να πηγαίνουν στο Μαύρο για τη δόση τους. Δεν τα αντέχεις αυτά...
-Δε σκας, λέω εγώ! Άσχημα σου πέφτει. Λίγα βγάζεις;
-Καλά, τα λέμε καμία άλλη ώρα...
-Δώσε μια μυτιά...
-Κλεβόμαστε και μεταξύ μας, τώρα;
-Ρε μαλάκα, τόσες έκανες! Άσε. Σήμερα είναι νύχτα χασούρας. Θα τα βγάλουμε προσεχώς...
Έβγαλε και έδωσε στο Θάνο μια δόση. Τη σνίφαρε στα γρήγορα. Έτριψε και τα δόντια του...
-Καλό πράμα...
-Δε μου λες, θα μείνουμε εδώ, με ένα πτώμα ξαπλωμένο στο δρόμο κι εμάς να σνιφάρουμε, σαν τους πρεζάκηδες; Σε φώναξα για να βοηθήσεις, όχι να με γαμήσεις... Μπορούσα και μόνος μου!
-Ναι αγάπη μου; Αλλά το ξένο είναι πιο γλυκό!
-Άσε τις μαλακίες και λέγε. Τι κάνουμε τώρα;
-Τώρα τη φορτώνουμε στο πίσω κάθισμα του 4Χ4, βρίσκουμε μια ερημιά και τη θάβουμε. Ή, αν προτιμάς, τη ρίχνουμε και στη θάλασσα, που είναι πιο κοντά.
-Πάμε Ακτή Κερασιάς;
-Πάμε Ακτή Κερασιάς!
-Σύνεργα;
-Τα ΄φερα όλα. Τι είμαι εγώ, ρε! Κανένας φρέσκος; Παλιά πουτάνα στο κουρμπέτι!
-Φύγαμε!
Φτιαγμένος ή όχι, ο Γιώργος άρπαξε το πτώμα από τις μασχάλες. Ο Θάνος από τα πόδια και τη στρίμωξαν στο πίσω κάθισμα του τζιπ. Λίγα λεπτά μετά, ήταν σε μια ερημική παραλία κι ο Γιώργος έσερνε την άγνωστη νεκρή στα βότσαλα, κρατώντας την απ τις μασχάλες. Ο Θάνος κουβαλούσε έναν κουβά, μισό σακί τσιμέντο κι ένα φτυάρι...
Ξάπλωσαν το πτώμα δίπλα εκεί που έσκαγε το κύμα. Πρώτος μίλησε ο Θάνος:
-Ρε συ, ομορφούλα είναι!
-Έχεις καιρό να γαμήσεις, μου φαίνεται...
-Δες την καλά!
-Τι να δω... Το ένα μάτι της βλέπει όρτσα, το κεφάλι της είναι ανοιχτό και χύνονται έξω τα μυαλά, έχει σπάσει χέρι και πόδι, τα βυζιά της είναι μέσ στη γρατζουνιά κι εσύ, που έγινες λιώμα με δυο σνιφαρίσματα, βρήκες τον έρωτα της ζωής σου! Ίσα ρε λιγούρη! Άντε, φτιάχνε τσιμέντο, να τελειώνουμε...
-Ήρεμαααα...
-Δε μου λες... Σε πόση ώρα πήζει αυτή η μαλακία που έφερες;
-Κατ΄ αρχήν, δεν το έφερα. Το είχα. Από τότε που στείλαμε στον πάτο εκείνο τον μαλάκα από τη Γεωργία...
-Από τη Μολδαβία...
-Το ίδιο είναι! Ανατολικός ο ένας, ανατολικός κι ο άλλος.
-Αυτοί, ρε, είναι πιο δυτικοί από εσένα κι εμένα!
-Στα τέτοια μου! Δε θα λύσω, τέτοια ώρα, πολιτικά θέματα! Να τελειώνουμε και να φεύγουμε. Έχουμε να πάμε σ ένα πάρτι!
-Τώρα το πάρτι; Σχόλασε!
-Θα πάμε για ξεκάρφωμα, ρε! Είναι τόσο φτιαγμένοι, που δε θα θυμούνται τι ώρα πήγαμε, τι ώρα φύγαμε. Αλλά θα μας έχουν δει όλοι!
-Σωστός, ο νέος! Λοιπόν, ανακάτευε!
Βάλθηκαν να φτιάχνουν το χαρμάνι. Σε δέκα λεπτά το είχαν έτοιμο. Γέμισαν τον κουβά και έβαλαν τα πόδια της μέσα. -Σε δυο λεπτά θα ΄χει πήξει... Χρειάστηκαν δέκα, παρά τις διαβεβαιώσεις του Θάνου. Έβαλαν και στοίχημα. Ο ένας έλεγε πως την προηγούμενη φορά το τσιμέντο είχε πήξει πιο γρήγορα. Ο άλλος ότι έκανε την ίδια ώρα. Σε κάποια στιγμή, ο Θάνος, δοκίμασε με το δάχτυλο το τσιμέντο στον κουβά.
-Έτοιμο είναι!
Τη σήκωσαν με τον ίδιο τρόπο: Ο ένας από τις μασχάλες κι ο άλλος από τα πόδια. Την έβαλαν σε μια βάρκα και ξανοίχτηκαν.
Όταν έφθασαν στα βαθιά, πέταξαν το πτώμα, με τα τσιμεντωμένα πόδια, στη θάλασσα. Έπιασαν τα κουπιά και γύρισαν πίσω. Πήδηξαν στην ακτή.
-Τιγκανά;
-Τιγκανά!
Μπήκαν στο τζιπ κι ο Γιώργος πάτησε γκάζι.

(Συνεχίζεται...)